ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

Ο αγώνας στο franchise της γενικής ταχυδρομικής Αιγάλεω ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2012 με τους εργαζόμενους να είναι 4 μήνες απλήρωτοι ενώ ταυτόχρονα κάποιοι δούλευαν ανασφάλιστοι (μαύρη εργασία). Τα εργατικά ατυχήματα βαφτίζονταν τροχαία και ο πράκτορας του franchise ήταν εξαφανισμένος.

Οι παραπάνω ανομίες του πράκτορα (που κατείχε το υποκατάστημα, βάση του συστήματος δικαιόχρησης –franchise– μέχρι της 21 Νοεμβρίου του 2012) έχουν καταγγελθεί στην επιθεώρηση εργασίας όμως μέχρι και σήμερα δεν έχει φτάσει στο στάδιο της τριμερούς «συμφιλιωτικής» συζήτησης. Κατά το προηγούμενο διάστημα έγιναν δύο κινητοποιήσεις από μεριάς των εργαζομένων. Στις 7 Δεκέμβρη του 2012 όπου κηρύχθηκε και 4ωρη στάση εργασίας από το ΣΕΤΤΕΑ και στις 4 Γενάρη του 2013. Οι εν λόγω κινητοποιήσεις στηρίχθηκαν από πλήθος αλληλέγγυων (εργατικών σχημάτων, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών). Η εργοδοσία και στις δύο περιπτώσεις ήταν αδιάλλακτη (δεν έγινε συνάντηση με τους εργαζόμενους ή με τα σωματεία) ενώ κλήθηκε και η αστυνομία ως μοχλός πίεσης έναντι των εργαζομένων και των αλληλέγγυων.

Σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου της γενικής ταχυδρομικής, από τις 21 Νοεμβρίου του 2012, η μητρική εταιρεία πήρε τον έλεγχο του πρακτορείου της στο Αιγάλεω. Για να θολώσει τα νερά, πλήρωσε κάποια μικρά ποσά από τα χρωστούμενα και την ίδια στιγμή ζητούσε από τους εργαζόμενους να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις και επί της ουσίας να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους. Οι “πληρωμές” αυτές αποδείχτηκαν το “τυράκι” της γενικής ταχυδρομικής προκειμένου να αποφύγει μελλοντικές διεκδικήσεις και να κερδίσει χρόνο ώστε να «καθαρίσει» τον πρώην πράκτορα και να περάσει το κατάστημα στα χέρια της.

Η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό» εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικό των εταιρειών franchise, εταιρειών που δραστηριοποιούνται μεταξύ άλλων και στο χώρο των ταχυμεταφορών. Γενικότερα όμως, είναι το παράδειγμα προς μίμηση, το μοντέλο πάνω στο οποίο οι κρατούντες ευελπιστούν να πατήσει η επανεκκίνηση και η ανάπτυξη της οικονομίας. Όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται κι όμως κανείς δε φαίνεται ικανός να το σταματήσει.

Οι μειώσεις μισθών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, το τσάκισμα των εργατικών κατακτήσεων εν γένει δε γίνονται παρά για να στρωθεί το έδαφος που θα προσελκύσει εκ νέου επενδύσεις. Οι αυθαιρεσίες των αφεντικών γίνονται ο κανόνας του παιχνιδιού: «αν δε σ’ αρέσει μπορείς να φύγεις», μας λένε κυνικά, «απ’ έξω περιμένουν πολλοί». Η βαρβαρότητα του συστήματος εκμετάλλευσης γενικεύεται και γίνεται η νέα κανονικότητα.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι πολιτικές της κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης». Η καταστολή όσων αντιστέκονται, οι διώξεις αγωνιστών, η ποινικοποίηση των αγώνων, η προσπάθεια φασιστικοποίησης της κοινωνίας μέσω της ρατσιστικής και αντιεργατικής προπαγάνδας στα ΜΜΕ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πυροβολισμοί των μπράβων/επιστατών στη Μανωλάδα, ο χημικός πόλεμος στη Χαλκιδική, οι εισβολές σε σπίτια τη νύχτα και οι απαγωγές αγωνιστών, η φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης, η καταστολή των καταλήψεων, όλα έχουν κοινό στόχο: τη βίαιη επιβολή της κοινωνικής συναίνεσης, μέσω της καταστολής και της τρομοκράτησης.

Απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα πρέπει να ανθίσουν οι αγώνες των «από κάτω». Κανείς δε μπορεί να μένει αδιάφορος, ελπίζοντας πως εκείνος θα τη γλυτώσει. Ή θα αντισταθούμε συλλογικά ως κοινωνία, ή θα υπογράψουμε ένας-ένας, όλοι, το νέο κοινωνικό συμβόλαιο υποταγής.

Επειδή όμως το γενικό απαρτίζεται από τα επιμέρους ειδικά, κάθε επιμέρους αγώνας πρέπει να δίνεται απο κοινού, με συνείδηση ταξικής αλληλεγγύης. Οι ιδιοκτήτες της μητρικής εταιρείας είναι αυτοί οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν δεδουλευμένα, αρνούνται ακόμα και να συναντηθούν και να συζητήσουν με τους απλήρωτους εργαζόμενους. Όπως κάθε καλό αφεντικό, γνωρίζουν καλά ότι οι τύχες όλων των εργαζομένων, σε όλα τα καταστήματά της γενικής τχυδρομικής και συνεπακόλουθα σε όλο τον κλάδο των ταχυμεταφορών αλλά και γενικότερα, εξαρτώνται και από την έκβαση του συγκεκριμένου αγώνα. Έτσι, προτιμούν να βλέπουν τα φορτηγά τους να μη μπορούν να παραδώσουν τα εμπορεύματα όταν γίνονται αποκλεισμοί σε καταστήματα, προτιμούν να βλέπουν το ονόματά τους να περιφέρονται σε προκηρύξεις και εφημερίδες, παρά να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των απλήρωτων εργαζομένων. Γιατί η έκβαση του αγώνα αυτού, και του κάθε αγώνα, δημιουργεί μια παρακαταθήκη για το μέλλον. Και με αυτή την έννοια, με την έννοια της ταξικής μας αλληλεγγύης, μας αφορά όλους άμεσα.

Οφείλουμε λοιπόν να σηκώσουμε το γάντι και να το πετάξουμε πίσω στα μούτρα του κάθε εκμεταλλευτή. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε τα αντανακλαστικά μας και να πιέσουμε με κάθε τρόπο για να δικαιωθούν τα αιτήματα των εργαζομένων, ως αλληλέγγυοι στον αγώνα τους και ως καταναλωτές μποϋκοτάροντας τις υπηρεσίες της εν λόγω επιχείρησης. Οφείλουμε σε τελική ανάλυση να αντισταθούμε στο νέο ολοκληρωτισμό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν συνολικά, δίνοντας ταυτόχρονα και τη μάχη για όλα τα επιμέρους και δίνοντάς την δίχως αύριο.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:
AMΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ των ΜΙΣΘΩΝ ΜΑΣ και του ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
από την ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
την ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ στις ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ
ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

 

Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

Advertisements

ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ;

Για πόσο ακόμα; Γιατί τους ανεχόμαστε; Που το πάνε; Ερωτήματα που έχουν μονιμοποιηθεί στις καθημερινές συζητήσεις μας. Όσοι όμως είμαστε άνεργοι, όσοι ζούμε στην εξαθλίωση την πείνα και το κρύο, νιώθουμε ότι «τα πράγματα έχουν ήδη πάει στο τέρμα».
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια νομοτελειακή διαδικασία κατά την οποία όταν οι καταπιεσμένοι φτάσουν στον πάτο της αναξιοπρέπειας, εξεγείρονται και στέλνουν στον αγύριστο τους δυνάστες τους. Ξέρουμε όμως το μέλλον που προετοιμάζουν για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Ένα μέλλον, το οποίο μας το φανερώνει σε κάθε ευκαιρία το κράτος «έκτακτης ανάγκης».

Θέλοντας να σκιαγραφήσουμε τις γενικές κατευθύνσεις του καθεστώτος που προεικονίζουν το μέλλον μας, η πρώτη είναι σίγουρα η γενικευμένη επίθεση στην εργασία. Όσοι αντιδρούν στα μνημονιακά μέτρα, όσοι επικαλούνται κατοχυρωμένα εργατικά ή κοινωνικά δικαιώματα δεκαετιών, αυτομάτως χρίζονται εχθροί και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Επιστρατεύσεις απεργών του Μετρό και των ναυτεργατών. Πέταγμα δημοσίων υπαλλήλων στη διαθεσιμότητα και την αργία, με κατηγορίες ακόμη και τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ή «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς προς ανωτέρους». Απολύσεις συνδικαλιστών. Πρωτοφανείς αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ των εργοδοτών χωρίς ίχνος προσχημάτων, αφού το εργατικό δίκαιο όπως είχε διαμορφωθεί μέσα από σκληρούς εργατικούς αγώνες ουσιαστικά έχει καταργηθεί. Κήρυξη παράνομων όλων των απεργιών (εκτός φυσικά των απεργιών των δικαστικών, οι οποίες είναι και οι μόνες που κρίνονται νόμιμες). Μισθοί πείνας για όσους εργάζονται. Κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθορισμός του μισθού και των συνθηκών εργασίας μονομερώς από τον εργοδότη.

Η δεύτερη γενική κατεύθυνση είναι η πάταξη της «ανομίας». Καταστολή ενάντια στις καταλήψεις, άμεση επέμβαση της αστυνομίας ακόμη και σε ειρηνικές ή συμβολικές κινητοποιήσεις. Αναβίωση του αλήστου μνήμης «συνδικαλιστικού της ασφάλειας» με προληπτικούς ελέγχους-επισκέψεις του σε εργατικές συνελεύσεις. Βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα και στη συνέχεια διαπόμπευση των βασανισμένων ως λάφυρα του πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Με κάθε τρόπο σπέρνουν το φόβο σε μια κοινωνία που τολμά να αμφισβητήσει τον ολοκληρωτισμό.

Ως τρίτο βήμα του καθεστώτος είναι η σπουδή που εμφανίζει προς την φασιστικοποίηση και το ρατσισμό. Επιθέσεις, μαχαιρώματα αλλά και δολοφονίες εργατών μεταναστών. Από κοντά και το δικαστικό κατεστημένο του Συμβουλίου της Επικρατείας βγάζει αντισυνταγματικό το νόμο περί ιθαγένειας. Ένας νόμος που έδινε ιθαγένεια σε όσους είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς είτε φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία. Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Όσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.

Ως τέταρτο βήμα είναι η αποχώρηση του κράτους από οποιαδήποτε κοινωνική παροχή. Τα όποια στοιχεία κοινωνικού κράτους υπήρξαν μέχρι τώρα, σαν αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων διεκδίκησης της εργατικής τάξης, καταστρέφονται μέσα σε λίγους μήνες στα πλαίσια της άγριας επίθεσης σε ότι θεωρείται κοινωνικό κεκτημένο. Υγεία, παιδεία, πρόνοια, αλλά και δημοτικές δομές όπως καθαριότητα, αθλητισμός, πολιτισμός δεν θεωρούνται από τον καπιταλισμό κοινωνικά αγαθά. Τα αναγνωρίζει ως εμπορεύματα όπως όλα τα άλλα, που μπορούν να φέρουν κέρδος.

Όλα αυτά καταφέρνουν και τα «δένουν» μεταξύ τους, τα διαχειρίζονται επικοινωνιακά σπέρνοντας τη διχόνοια και τη συστηματική ενοχοποίηση όσων αντιδρούν.
Έχουν αναγάγει την ατζέντα των βοθρολυμάτων της χρυσής αυγής σε πολιτικό μπούσουλα.
Δεν υπάρχει κοινωνική ομάδα (εκτός βέβαια αυτών των οποίων εξυπηρετούν τα συμφέροντα) που να μην έχει στοχοποιηθεί, απαξιωθεί, λοιδωρηθεί.

Ακόμη και οι εικόνες πεινασμένων άστεγων και εξαθλιωμένων που περιφέρουν την γυμνή αλήθεια τους στους δρόμους, θεωρήθηκαν ως ανθελληνική προπαγάνδα και απαγορεύτηκε η μετάδοσή τους. Η εικόνα, απ’ το κέντρο της Αθήνας, των απλωμένων χεριών που προσπαθούν να πιάσουν μια σακούλα φρούτα τα οποία μοίραζαν δωρεάν αγρότες, εμπεριέχει τα αποτελέσματα των πολιτικών επιλογών του συστήματος.

untitled2

Κι όμως, η αναισθητοποίηση της κοινωνίας και η βίαιη απόσπαση συναίνεσης που προσπαθούν τεχνηέντως να επιβάλλουν δεν προχωράει όπως θα ‘θελαν. Θέλουν αλλά δεν μπορούν να επικρατήσουν ολοκληρωτικά. Αντιστάσεις ξεπηδάνε συνεχώς, κόντρα στην απειλή και το φόβο. Με το δυνατότερο όπλο που διαθέτουν οι όπου γης καταπιεσμένοι, την αλληλεγγύη, η κοινωνία δημιουργεί διεξόδους μέσω της συνεργασίας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλοβοήθειας, της αντίστασης.

Κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, καταλήψεις αστέγων, μοίρασμα προϊόντων πραγματοποιούνται με σεβασμό στην προσωπικότητα του καθενός και έξω από λογικές μάρκετινγκ, διαφήμισης ή φιλανθρωπίας.

Πειράματα αυτοδιαχείρισης μπαίνουν σε εφαρμογή, όπως η επαναλειτουργία του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη από τους εργάτες, χωρίς αφεντικά. Το κατέλαβαν και το λειτουργούν δείχνοντας το δρόμο και για άλλες παρόμοιες κινήσεις.

Κινήσεις γειτονιών επανασυνδέουν το ηλεκτρικό ρεύμα, οργανώνονται ώστε να κινητοποιηθούν σε ελάχιστα λεπτά από την εμφάνιση εργολάβων που το κόβουν και τους παίρνουν στο κυνήγι. Δημιουργούν ένα δίχτυ ασφαλείας σε συνεργασία με τους μετανάστες που ζουν στη γειτονιά, αποτρέποντας φασιστικές επιθέσεις.

Δημιουργούνται πρωτοβουλίες ανέργων που επιμένουν ενάντια στη βία της ανεργίας να δίνουν αγώνα αλληλοβοήθειας και αξιοπρέπειας πέρα από αναλύσεις ανταγωνιστικότητας και κόστους. Καλλιεργούν σχέσεις ενάντια στην απομόνωση και τις ατομικές λύσεις, ενημερώνονται σχετικά με τα δικαιώματά τους και παρεμβαίνουν στους αγώνες, διεκδικούν επιδόματα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κτλ. Γιατί οι άνεργοι δεν είναι απλώς οι αποκλεισμένοι από την εργασία, αλλά οργανικό κομμάτι της πίεσης των εργοδοτών προς την εργατική τάξη.

Εμφανίζεται, για πρώτη ίσως φορά μεταπολιτευτικά, εργατικό και λαϊκό ρεύμα το οποίο δεν «τσιμπάει» πια στον κοινωνικό αυτοματισμό-δαρβινισμό που καλλιεργεί η εξουσία. Γνωρίζουν πλέον ότι όποια ομάδα εργαζόμενων και αν ξεκινήσει αγώνες, θα βρει αλληλεγγύη στην κοινωνία, γι αυτό και φροντίζουν να την καταστείλουν στην αρχή πριν γίνει η σπίθα που φοβούνται.
Η απεργία στο ΜΕΤΡΟ βρήκε συμπαραστάτες τους επιβάτες που ταλαιπωρούνταν, το ίδιο και η απεργία στους δήμους. Στα αγροτικά μπλόκα οι αγρότες ενθαρρύνονται από τους ταξιδιώτες. Ο αγώνας των κατοίκων στη Χαλκιδική ενάντια στο μεταλλείο χρυσού, εμπνέει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια κατοίκων άλλων περιοχών.

Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε έχουμε «λύσεις». Γνωρίζουμε όμως ότι μπορούμε να σταθούμε με ψηλά το κεφάλι στους χώρους δουλειάς μας και στις γειτονιές μας.

Φλεβάρης ’13

 

 

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις

τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές

Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ‘ναι μια πετριά

στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι

για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,

ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος-TAΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

untitled

 Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

https://syneleysihaidari.wordpress.com/

κάθε τετάρτη στις 19:00, στο κτίριο ΝΕΛΕ (Κολοκοτρώνη 36)

Αντιφασιστική Πορεία, Χαϊδάρι -Σάββατο 15/12

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον…

Διανύουμε τη μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση του καπιταλισμού, στο έδαφος της οποίας το κεφάλαιο εξαπολύει την πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας. Ιδιαίτερα στη χώρα μας οι ανάγκες του κεφαλαίου, οι οποίες εκφράζονται μέσα από τα όργανα του κεφαλαίου (Τρόικα και ΔΝΤ), αλλά και τις αστικές κυβερνήσεις που διαχειρίζονται το κράτος, με μια σειρά μέτρων έχουν οδηγήσει τον κόσμο στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την απελπισία. Οι συνθήκες αυτές πυροδότησαν και συνεχίζουν να πυροδοτούν κινήματα και αντιστάσεις στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς (συνελεύσεις πλατειών, απεργίες κ.α) που παλεύουν για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Απέναντι σε όλα αυτά το κράτος οξύνει τις μεθόδους καταστολής, καταργεί ακόμα περισσότερο τα δημοκρατικά δικαιώματα και φέρνει στο προσκήνιο ένα ακόμα εργαλείο του, το φασισμό.

Ο φασισμός ιστορικά ως ρεύμα αποτελούσε πάντα την πιο ακραία, βίαιη και ολοκληρωτική μορφή του συστήματος και έχει αφήσει με τα πιο μελανά χρώματα το σημάδι του στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κάθε φορά που έβρισκε πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί οδήγησε σε πολέμους, ολοκαυτώματα, εκτελέσεις, εξορίες και πάντα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του κεφαλαίου εντείνοντας την καταπίεση και την εξαθλίωση των “από κάτω”. Έχοντας στον πυρήνα της ιδεολογίας του το ρατσισμό, το μίσος στο διαφορετικό και την ανωτερότητα του έθνους-φυλής διαιρεί την κοινωνία και την αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό της εχθρό.

Στη χώρα μας, το ρεύμα αυτό εκφράζεται σήμερα κυρίως μέσω του φασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής, ένα κόμμα που αν και προσπαθεί να παρουσιαστεί ως “αντισυστημικό” στην πραγματικότητα ο πολιτικός του λόγος και οι πρακτικές του εναρμονίζονται με τους σκοπούς και τις πρακτικές του συστήματος. Τάγματα εφόδου, επιθέσεις σε μετανάστες, αγωνιστές και ομοφυλόφιλους, “φιλανθρωπία” μόνο για Έλληνες, μπλοκάρισμα θεατρικών παραστάσεων, επιστολές για ματαίωση του εορτασμού της 17 Νοέμβρη στα σχολεία και δυστυχώς η λίστα με πρακτικές που ξεπηδούν από ένα σκοτεινό παρελθόν εμπλουτίζεται κάθε μέρα.

Αυτοί που στοχοποιούν τους μετανάστες ως την αιτία της κρίσης και της εγκληματικότητας, δε λένε κουβέντα για την εργοδοσία και τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, που ρίχνουν τα μεροκάματα, απολύουν κατά χιλιάδες, αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους, γκρεμίζουν κατακτήσεις αιώνων. Με υποκρισία μιλάνε ενάντια στο Μνημόνιο και την Τρόικα, ενώ την ίδια στιγμή συκοφαντούν κάθε κοινωνικό αγώνα που διεκδικεί μια ζωή με αξιοπρέπεια. Φορούν το “αντισυστημικό” προσωπείο και κάνουν σημαία την ενότητα του έθνους-φυλής. Πόση ενότητα όμως υπάρχει μεταξύ του Έλληνα εργάτη και του Έλληνα καπιταλιστή που θησαύριζε όλα αυτά τα χρόνια πάνω στο αίμα και τον ιδρώτα ντόπιων και μεταναστών; Πόσο αντισυστημικοί είναι όταν σιωπούν για τα δικαιώματα που τσακίζονται σε υγεία, παιδεία, εργασία; Που είναι άραγε όταν οι δρόμοι της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας πλημμυρίζουν από χιλιάδες κόσμο που αγωνίζεται για να μπει φρένο στην εξαθλίωση των ζωών τους, όπως αυτή προωθείται μέσω της επίθεσης που εξαπολύει η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ;

Η Χρυσή Αυγή δεν έπεσε από τον ουρανό και δεν απειλεί γενικά την «δημοκρατία». Δεν είναι μια παραφωνία, αλλά το ακραία βίαιο τέκνο της κρίσης του καπιταλισμού, ενός κράτους και ενός πολιτικού συστήματος που γίνεται ολοένα και περισσότερο αυταρχικό και φασιστικό. Είναι η ακροδεξιά που μας κυβερνά πρώτα από όλα και οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Είναι ο ακροδεξιός λόγος του Σαμαρά ότι θα «ανακαταλάβει τις πόλεις». είναι οι ακροδεξιοί Χρυσοχοίδης-Δένδιας των φραχτών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. είναι ο Λοβέρδος που διέλυσε το σύστημα υγείας και την ίδια στιγμή δημαγωγούσε για την «υγειονομική βόμβα της Υπατίας». Η Χρυσή Αυγή είναι το άλλο πρόσωπο της κρατικής και εργοδοτικής τρομοκρατίας που έχει ανάγκη το σύστημα σήμερα, για να απολύει σωρηδόν, να πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις, να καταργεί στοιχειώδεις δημοκρατικές ελευθερίες όπως το δικαίωμα του αγώνα. Από την μια πλευρά οι «χρυσαυγίτες με στολή» των ΜΑΤ – ΔΙΑΣ να διαλύουν τις διαδηλώσεις του λαού με δακρυγόνα, γκλοπ και μάνικες νερού και από την άλλη οι «επίσημοι» χρυσαυγίτες στις γειτονιές, να τρομοκρατούν όποιον είναι διαφορετικός.

Για όλους αυτούς τους λόγους η αλληλοτροφοδότηση συστήματος-Χρυσής Αυγής γίνεται με κάθε μέσο, όπως είναι και τα ΜΜΕ. Από τη μια πλευρά, καταγγέλλουν τις φασιστικές ιδέες και πρακτικές, αλλά από την άλλη κάνουν πλύση εγκεφάλου με ρεπορτάζ για την αύξηση της εγκληματικότητας εξαιτίας των μεταναστών και εξισώνουν τις πρακτικές του κινήματος, με τη βία των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής. Έτσι ενισχύουν και τη λογική των δύο άκρων.

Για μας η Χρυσή Αυγή και ο φασισμός ήταν και θα είναι το βρόμικο χέρι του συστήματος. Η δική μας απάντηση απέναντι στη λογική των δύο άκρων είναι οι δύο κόσμοι που συγκρούονται: ο κόσμος του μίσους, του ατομισμού και της υποταγής και ο κόσμος της αλληλεγγύης, του συλλογικού αγώνα και της ισότητας. Η πάλη ενάντια στο φασισμό είναι ταυτόχρονα και πάλη ενάντια στο σύστημα που τον γεννά και τον εκτρέφει στα σπλάχνα του. Στο τρομοκρατικό φασιστικό μηχανισμό που στήνουν κυβέρνηση και Χρυσή Αυγή, οι φορείς του μαζικού κινήματος, τα εργατικά σωματεία, οι λαϊκές συνελεύσεις, οι κοινότητες μεταναστών, οι αντιφασιστικές πρωτοβουλίες που γεννιούνται σε κάθε γειτονιά οφείλουν να προτάξουν την πάλη τους, που θα φράξει το δρόμο στους νοσταλγούς του Χίτλερ και δεν θα επιτρέψει να επιβληθεί το δίκιο του ισχυρού. Για αυτό το λόγο καλούμε εργαζόμενους, ανέργους, μαθητές, μετανάστες καθώς και κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο σε συλλογική αντιφασιστική δράση και συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία που διοργανώνουμε το Σάββατο 15 Δεκέμβρη στο Χαϊδάρι.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΑΪΔΑΡΙ

ΣΑΒΒΑΤΟ 15/12, 13:30 ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ

Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

(κάθε Τετάρτη στις 19:00, στα ΝΕΛΕ Κολοκοτρώνη 36)

039-antifasistiki-poreia

Λ.Σ. Χαϊδαρίου για την επέτειο του «ΟΧΙ»

28 Οκτωβρίου 1940 – Αλήθειες και ψέματα για ένα “ΟΧΙ”

Το ψέμα: Το “ΟΧΙ” το είπε ο Μεταξάς γιατί ήταν ηγέτης με πυγμή και πατριώτης

Η αλήθεια: Το “ΟΧΙ” το ψέλλισε ο Μεταξάς κατόπιν υπόδειξης των Άγγλων αλλά το είπε και το στήριξε μόνο ο λαός. Αυτός έδωσε το αίμα του αποκρούοντας τον φασιστικό ιταλικό στρατό κι αργότερα κάνοντας τετραετή αντίσταση στο ναζιστικό γερμανικό στρατό. Άλλωστε ο Μεταξάς ήταν άνθρωπος του βασιλιά Γεωργίου Β’ που με τη σειρά του ήταν άνθρωπος των Άγγλων. Του δόθηκε εντολή να κυβερνήσει απ’ τον βασιλιά και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη βουλή από βενιζελικούς κι αντιβενιζελικούς (σα να λέμε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) ενώ το κόμμα του είχε πάρει μόλις 4% στις εκλογές. Μετά μας έκατσε στο σβέρκο διαλύοντας τη βουλή πάντα υπό τις ευλογίες των Άγγλων και του παλατιού. Αυτά για να ξέρουμε με ποιους και για ποιους δουλεύουν οι κάθε λογής δικτάτορες φασίστες. Και με το παλάτι και με το λαό δε γίνεται…

 

Το ψέμα: Στο “ΟΧΙ” και στην Αντίσταση ήμασταν όλοι οι Έλληνες μαζί

Η αλήθεια: Όχι! Κάποιοι ήταν με τους ναζί! Φυσικά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αντιστάθηκε και δεν ήθελε τους γερμανο-ιταλούς φασίστες. Αντιστάθηκε υπό αντίξοες συνθήκες για τέσσερα γεμάτα χρόνια φτιάχνοντας παράλληλα δομές αλληλεγγύης και δημοκρατικούς θεσμούς που ποτέ πριν δεν είχε ξαναγνωρίσει η χώρα. Μέσα απ’ την Αντίσταση γεννιόταν κι η ανάγκη για μια νέα κοινωνία, δίκαιη, σε αντίθεση με την προπολεμική σάπια Ελλάδα του βασιλιά, του Μεταξά και των βενιζελικών-αντιβενιζελικών. Ο λαός της Αθήνας τόλμησε και έκανε ακόμα και απεργίες σε μια κατεχόμενη πόλη ζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Ο λαός της υπαίθρου ανέβηκε στα βουνά κι έκανε αντάρτικο αγώνα. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοί οι άνθρωποι εκφράστηκαν μέσα απ’ το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ. Αυτοί έδωσαν τα περισσότερα θύματα κι αυτούς αναγνώριζαν οι Γερμανοί ως εχθρούς. Το σίγουρο είναι ότι όσοι αγωνίστηκαν τότε δίδαξαν αξιοπρέπεια όμως υπήρχαν κι οι άλλοι.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλη η τότε πολιτική ελίτ έφυγε για την Αίγυπτο όπου και παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ας μη διαγράφουμε απ’ τη μνήμη μας τις κατηγορίες των δοσίλογων, των μαυραγοριτών, των μπλοκαδόρων, των ταγματασφαλιτών&γερμανοτσολιάδων, των εκδοτών Τύπου και των επιχειρηματιών. Κανείς απ’ τους παραπάνω δεν αντιστάθηκε. Κάποιοι θησαύρισαν στην κρίση άλλοι συνεργάστηκαν με τους κατακτητές κι εκτελούσαν αντιστασιακούς. Ειδικά στην πόλη μας δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις χιλιάδες ανθρώπων απ’ τις συνοικίες της Αθήνας που εκτελέστηκαν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου από Έλληνες και Γερμανούς φασίστες. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα υπήρξε ουσιαστικά η μόνη χώρα στην Ευρώπη που οι συνεργάτες του κατακτητή όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία αλλά το μεταπολεμικό κράτος τους περιέθαλψε στην αγκαλιά του. Και είναι αυτοί και οι επίγονοί τους που πουλάνε πατρίδα, έθνος, φυλή, σημαία. Αυτοί που δεν έδωσαν ούτε μισό νεκρό απέναντι στους Γερμανούς ναζί και στις κρίσιμες στιγμές λειτουργούσαν πάντα ως ενιαίο μπλοκ. Πολιτική ελίτ, βασιλιάς, βιομήχανοι, “εθνικόφρονες”. Να ξέρουν ότι η ιστορία τους έχει καταγράψει, δεν τους ξεχνάει!

 

 

28 Οκτωβρίου 2012 – Τα σύγχρονα “ΌΧΙ” και “ΝΑΙ” των αναγκών μας

Στην Ελλάδα…

Μνημόνιο ή χάος, είναι το δίλημμα που μας βάζει η εξουσία εδώ και τρία χρόνια. Και μνημόνιο και χάος είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε. Όλοι; Όχι! Όπως και το ’40, έτσι και τώρα υπάρχουν κάποιοι που θησαυρίζουν απ’ την κρίση. Υπάρχουν και σήμερα μαυραγορίτες, ταγματασφαλίτες, δοσίλογοι και γερμανοτσολιάδες. Είναι η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού και τα αφεντικά που κονομάνε κι οι αστυνομικοί που χτυπούν και κυνηγούν τον αντιστεκόμενο λαό. Μαζί τους κι οι χρυσαυγίτες που όσο και να το παίζουν επαναστάτες είναι σαρξ εκ σαρκός του συστήματος και τα χαϊδεμένα παιδιά της αστυνομίας και των αφεντικών. Υπάρχουν για να στρέψουν τους φτωχούς στον αλληλοσπαραγμό και να μην επαναστατήσουν. Γι’ αυτό δεν τους βλέπουμε ποτέ σε καμιά απεργία, σε καμία μάχη έξω απ’ τη Βουλή (αφού τα ΜΑΤ είναι ψηφοφόροι και μέλη τους) ή σε κανέναν αγώνα για τα εργατικά δικαιώματα. ΠΡΟΣΟΧΗ!! Σήμερα δεν έχουμε γερμανική κατοχή. Το σωστό είναι ότι Έλληνες και ξένοι εργοδότες τα ‘χουν κάνει πλακάκια κι έχουν αποφασίσει ότι αυτοί δημιούργησαν την κρίση αλλά εμείς θα την πληρώσουμε. Φυσικά οι Γερμανοί είναι τα μεγάλα αφεντικά της Ευρώπης αλλά κι οι δικοί μας καλές κουφάλες είναι. Πάντα ήταν!

Κάθε 28η Οκτωβρίου όμως οι κυβερνήτες μας μιλάνε για το ηρωικό πνεύμα των Ελλήνων, για την εθνική μας ομοψυχία και για μεγάλους εθνικούς στόχους. ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Όπου ακούτε πολιτικούς να αναφέρουν πολύ τη λέξη “έθνος” προσέχτε τις τσέπες σας ή την πλάτη σας για κανά μαχαίρι.

…και στο Χαϊδάρι

Μνημόνιο ή χάος λέει η κυβέρνηση; Λουκέτο ή ιδιωτικοποίηση λέει ο Δήμαρχος! Του Μαραβέλια και των υπολοίπων ΝεοΔημοκρατών δεν τους φτάνουν τα λεφτά! Ψήφισαν τον Καλλικράτη που χρεωκόπησε τους Δήμους, εκλέχτηκαν με τη στήριξη του κόμματος που μας κυβερνάει κι ευθύνεται για την καταστροφή που βιώνουμε (μαζί με το ΠΑΣΟΚ οπωσδήποτε!) και παρ’ όλα αυτά το παίζουν μωρές παρθένες και πόντιοι πιλάτοι. Εν τω μεταξύ είναι και ξεχασιάρηδες κι αφηρημένοι! Τώρα τελευταία συνεχώς ξεχνάνε προθεσμίες (για υπογραφή συμβάσεων, για προγράμματα χρηματοδότησης) και μετά με τη γνωστή τακτική “το μαχαίρι στο λαιμό” μας λένε: “Αν θέλετε να λειτουργήσει φέτος το Πνευματικό Κέντρο και το Κολυμβητήριο πρέπει να δοθούν σε ιδιώτες”. Οι ιδιώτες καταρχήν παρουσιάζονται ως παρέες ή σωτήρες αλλά η ουσία είναι ότι χωρίς να βάλουν δραχμή αναλαμβάνουν τη διαχείρισή τους με τον Δήμο να κρατά τα κόστη κι αυτούς να διαχειρίζονται τα κέρδη. Αυτό ο Δήμαρχος Μαραβέλιας κι η παράταξή του το ονομάζουν “βήμα προς τη νέα εποχή” έτσι που ο κάθε Χαϊδαριώτης ακούγοντάς τους νιώθει πως πατάει στο φεγγάρι. Μιλώντας σοβαρά, το σχέδιο το οποίο Δήμοι-Κυβέρνηση-Ε.Ε-ΜΚΟ εφαρμόζουν μαζί λέει “πέρασμα καθαριότητας, υγείας, παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού στο ιδιωτικό κεφάλαιο”. Και τι μας νοιάζει εμάς; Μας νοιάζει γιατί Κολυμβητήριο, Πνευματικό Κέντρο, Σχολεία, Υποδομές Καθαριότητας είναι περιουσία των χαϊδαριωτών κι η παραχώρησή τους σε επιχειρηματίες που βγάζουν κέρδος απ’ αυτά είναι κλοπή από εμάς. Τα θέλουμε όλα δημόσια και δωρεάν γιατί ούτως ή άλλως τα διπλοπληρώνουμε.

 

Πού θέλουμε να καταλήξουμε;

Στην Ελλάδα με 25% ανεργία, με μισθούς και συντάξεις πείνας κι εργασιακές σχέσεις σκλαβιάς (μπλοκάκια, συμβάσεις, 4ωρα, 12ωρα, “μαύρα”). Στην Ελλάδα που ο,τιδηποτε δημόσιο ιδιωτικοποιείται σε τιμή ευκαιρίας κι οι τράπεζες λειτουργούν με δημόσιο (=το δικό μας!) χρήμα. Στην Ελλάδα που μας θέλει αμόρφωτους, δουλικούς και ταυτόχρονα μισάνθρωπους φασίστες. Με μια κουβέντα στην Ελλάδα που το 10% θα κάνει πάρτυ στην πλάτη μας και το 90% θα παίζει το “ο θάνατός σου – η ζωή μου” ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ “ΟΧΙ”!

ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΝΑΙ στους ανυποχώρητους αγώνες, ΝΑΙ στην αλληλεγγύη μεταξύ του “έθνους των φτωχών”, ΝΑΙ στα εργατικά δικαιώματα, ΝΑΙ στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα παιδείας-υγείας-πολιτισμού-αθλητισμού-μεταφορών, ΝΑΙ στις ελευθερίες (χρειαζόμαστε κι άλλες όχι λιγότερες!), ΝΑΙ σε μια κοινωνία ισοτιμίας-δικαιοσύνης-αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας.

ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

ΑΝ ΔΕ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ, ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ! (κείμενο της Λ.Σ. για την απεργία 26/09)

ΑΝ ΔΕ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ, ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ

Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ετοιμάζεται να ψηφίσει στη Βουλή άλλο ένα πακέτο μέτρων που θα βουλιάξει την κοινωνία στην εξαθλίωση. Με λόγια όπως:“Αυτά θα είναι τα τελευταία μέτρα” – “Βγαίνουμε απ’ το τούνελ” – “Το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει” – “Σκληρή διαπραγμάτευση με τρόικα-ΕΕ” – “Διαφωνίες στην κυβέρνηση” οι πολιτικοί κι οι δημοσιογράφοι του κατεστημένου προσπαθούν να κερδίσουν την ανοχή μας για να ολοκληρωθεί το καταστροφικό τους έργο. Ποιο είναι αυτό; Εξαθλίωση για το 90% της κοινωνίας και εξασφάλιση των κερδών μιας μικρής μερίδας επιχειρηματιών Ελλήνων και ξένων.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Καταρχήν να μην αποδεχτούμε μοιρολατρικά όσα συμβαίνουν. Τα μέτρα δεν ψηφίστηκαν, μπορούμε να τα σταματήσουμε! Κι αν ακόμα ψηφιστούν, ο αγώνας για να διώξουμε τους υπαίτιους αυτής της κοινωνικής καταστροφής και να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι τις τύχες μας πρέπει να είναι διαρκής. Εμείς οι εργαζόμενοι και άνεργοι, εμείς που δεν έχουμε άλλο συμφέρον παρά απ’ το να υπάρχει δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ισοτιμία και ελευθερία για όλους μπορούμε να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο που θα δουλεύει για τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι μιας ολιγαρχίας τραπεζιτών, βιομηχάνων και εμπόρων.

Η απεργία στις 26/9 είναι μία ευκαιρία για να ξαναβγούμε στο προσκήνιο. Να μην αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης. Να πάρουμε πίσω τα δικαιώματα που μας αφαιρούν μήνα με το μήνα. Να βροντοφωνάξουμε ότι εμείς οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι “Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους – Δε θα πληρώσουμε τις ζημιές τους”. Δεν θα εξαθλιωθούμε για να πληρωθούν τα χρέη που αυτοί δημιούργησαν! Οι κυβερνώντες έχουν αποδείξει πάμπολλες φορές ότι βρίσκονται σε πλήρη συνεργασία με την Τρόικα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε διαπραγματεύσεις κάνουν, ούτε παζάρια. Αθέτησαν όλες τις προεκλογικές τους υποσχέσεις. Απεναντίας, φροντίζουν μαζί με τα προτεινόμενα μέτρα “απ’ έξω” να προσθέτουν και άλλα που εξυπηρετούν ακόμα καλύτερα τα ντόπια συμφέροντα των επιχειρηματιών.

Δεν θα δεχτούμε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67, δεν θα δεχτούμε μισθούς και συντάξεις των 400 ευρώ. Δεν θα δεχτούμε τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν υγείας και παιδείας ενώ οι φόροι που πληρώνουμε αυξάνονται τρομακτικά. Παιδεία-Υγεία-Εργασία για όλους!

Θα αντισταθούμε στον εκφασισμό της κοινωνίας – Δεν θα στρέψουμε την οργή μας στον διπλανό αδύναμο άνθρωπο μπας και επιβιώσουμε εμείς. Αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να πάμε όλοι μαζί στον πάτο. Η δικαιολογημένη οργή μας θα στραφεί ενάντια στο πολιτικό και επιχειρηματικό κατεστημένο, όσους τους φυλάνε και όσους συνεργάζονται μαζί τους.

Την Τετάρτη 26/9 η θέση μας είναι στο κέντρο της Αθήνας

μαζί με όσους αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή.

Όλοι στους Δρόμους!

Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

(κάθε Τετάρτη στις 19.00, στην Πλ. Ηρώων)

Ο φασισμός έρχεται στην αρχή για τους «άλλους», μετά για όλους…

Η τρικυμία ξεβράζει όλα τα σκουπίδια στην ακτή και τότε μόνο γίνεται ξεκάθαρο πόσο βρώμικη ήταν η θάλασσα. Ο λόγος περί φασισμού, ως ύστατη επιλογή ενός συστήματος σε αδιέξοδη κρίση και πανικό, μπροστά στην ανάγκη να πατήσει επί πτωμάτων για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του.

Αν σε αρκετούς φαίνεται αδιανόητο πώς σε μια χώρα με χιλιάδες θύματα από το ναζισμό του ’40, οι νοσταλγοί του Χίτλερ αποκτούν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και νομιμοποίηση, πολλοί είναι επίσης αυτοί που αγνοούν το τι πραγματικά συμβαίνει. Αγνοούν ότι ένα «κόμμα» ξεκάθαρα αυτό-προσδιορισμένο ως ναζιστικό, με ύμνους στο επίσημο περιοδικό του για τον Χίτλερ και το Ρούντολφ Ες, με σβάστικες και ναζιστικούς χαιρετισμούς, αποτελούμενο από συμμορίες επανδρωμένες με ανθρώπους της νύχτας και μαφιόζους-μαχαιροβγάλτες, δομημένο με στρατιωτικό σχηματισμό και πειθαρχία, εν έτει 2012 αποκτά αστική νομιμοποίηση. Τείνουμε να ξεχάσουμε έτσι απλά ότι στην περιοχή μας λειτουργούσε το μπλοκ 15, ο θάλαμος όπου κρατούνταν οι μελλοθάνατοι αγωνιστές της αντίστασης, εκεί από όπου οι Εβραίοι μεταφέρονταν κατά χιλιάδες στο Άουσβιτς. Τείνουμε να ξεχάσουμε έτσι απλά τη μεταφορά στο μπλοκ 15 των 60 μελλοθάνατων από τη Ριτσώνα, ή την εκτέλεση των 200 αγωνιστών για αντίποινα την πρωτομαγιά του ’44, ή την εκτέλεση των 59 στο Διομήδειο κήπο, το Σεπτέμβρη του ‘44. Τείνουμε να ξεχάσουμε το μπλόκο της Κοκκινιάς τον Αύγουστο του ’44, όταν οι Γερμανοί κατακτητές μαζί με Έλληνες ταγματασφαλίτες, εκτελούσαν όσους αναγνώριζαν ως κομμουνιστές. Και γιατί όμως να πρέπει να τα θυμηθούμε; Τι σχέση μπορεί να έχουν εκείνες οι εποχές με το σήμερα; Πέρα από τις ναζιστικές κτηνωδίες του ‘40, τι σημαίνει η άνοδος του φασισμού σήμερα;

Οι φασιστικές συμμορίες δεν είναι τίποτα άλλο από το παρακράτος που έχει οργανωθεί από την κρατική εξουσία. Γιατί «εκεί που δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Εκεί που η ιδεολογία του εθνικισμού δε θα καταφέρνει πια να μας διχάσει σε ντόπιους και μετανάστες, θα «μιλάνε» τα ρόπαλα των φασιστών. Εκεί που οι εργοδότες δε θα μπορούν να σπάσουν τις απεργίες των εργαζομένων, θα επεμβαίνουν οι φουσκωτοί μπράβοι. Εκεί που η αστυνομία δε θα θέλει να χτυπήσει στο ψαχνό, θα βγαίνουν τα μαχαίρια της χρυσής αυγής. Εν ολίγοις, ο ρόλος των φασιστών σε περίοδο κρίσης του συστήματος θα είναι αυτός της ράβδου: θα είναι αυτοί που θα καταστείλουν οποιαδήποτε ριζοσπαστικοποίηση κομματιών της κοινωνίας, αυτοί που θα τσακίζουν εν τη γενέσει τους τις κοινωνικές αντιστάσεις που μοιραία θα πυκνώνουν, ενάντια στην επέλαση του ολοκληρωτισμού και της εξαθλίωσης που μας ετοιμάζουν. Θα είναι αυτοί που θα «μεριμνούν» έτσι ώστε το καζάνι που βράζει να μην εκραγεί, αλλά μέσα του να πνιγούμε όλοι όσοι περισσεύουμε. Και είμαστε όλο και περισσότεροι. Κι αν αρχικά, προκειμένου να μεγαλώσει, ο φασισμός πατάει πάνω σε ρατσιστικά/εθνικιστικά αντανακλαστικά μιας φοβισμένης (και φοβικής) κοινωνίας, σίγουρα δεν περιορίζεται μόνο εκεί: ο φασισμός στην αρχή έρχεται για τους «άλλους», μετά για όλους. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι καταρχήν αγώνας ενάντια στο φόβο.

Κι αν ξεμπερδέψουμε με τις φασιστικές συμμορίες, όλα θα είναι καλά; Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Ο φασισμός δεν περιορίζεται μόνο στην οργανωμένη δράση των παρακρατικών, αλλά δυστυχώς διαχέεται σαν αντιδραστική ιδεολογία σε –μικρότερα ή μεγαλύτερα- κομμάτια της κοινωνίας. Η διαδικασία του κοινωνικού εκφασισμού είναι πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων και όσων τα συμφέροντα εκφράζονται μέσω αυτών, βιομηχάνων, τραπεζιτών, επιχειρηματιών. Έτσι λοιπόν, μέσω των ΜΜΕ προωθείται καθημερινά ένας πόλεμος συμφερόντων μεταξύ των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων: δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών, άνεργοι εναντίον εργαζομένων, ντόπιοι εναντίον μεταναστών, φτωχοί εναντίον εξαθλιωμένων. Το κακό είναι ότι η παραπάνω λογική υιοθετείται από κομμάτια της κοινωνίας: «για το ότι οι άνεργοι δεν έχουν δουλειά, φταίνε οι μετανάστες (που πλένουν τζάμια στα φανάρια)», «για την κατάρρευση του συστήματος υγείας φταίνε όσοι μεταφέρουν αρρώστιες από εξωτικές χώρες (και όχι τα νοσοκομεία που κλείνουν)» κ.ο.κ. Ο καθένας μας λοιπόν έχει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, όταν ενστερνίζεται και αναπαράγει τις ρατσιστικές απόψεις που προπαγανδίζονται μέσω των ΜΜΕ. Γιατί ο οργανωμένος φασισμός των παρακρατικών, προκειμένου να δικαιολογήσει τη δράση του, πρέπει να στηριχθεί και στην αναπαραγωγή αυτών των ρατσιστικών ιδεολογημάτων, δείχνοντας ότι έχει κοινωνική συναίνεση.

Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι αγώνας όλων μας.

Αγώνας όλων μας ενάντια στις οργανωμένες παρακρατικές φασιστικές συμμορίες.

Αγώνας όλων μας ενάντια στις ρατσιστικές λογικές και τον κοινωνικό εκφασισμό.

Αγώνας όλων μας στηριγμένος στην αλληλεγγύη και την κοινή δράση ενάντια σε όσους καταδυναστεύουν τις ζωές μας και μας επιφυλάσουν ένα μέλλον εξαθλίωσης.

ΙΣΤΟΣ / ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ / κατάληψη ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟImage

Κάτω τα χέρια απ’ τους ελεύθερους χώρους!

Η πλατεία Παλαιού Δημαρχείου και το ίδιο το κτήριο του Παλαιού Δημαρχείου του Χαϊδαρίου έχει μπει στο μάτι των εργολάβων, της Περιφέρειας και των Δημοτικών Αρχών της πόλης μας. Στόχος τους να γκρεμιστεί το ιστορικό κτήριο, να κοπούν τα δέντρα και να γεμίσει η πλατεία με μπετόν για ένα ακόμη πολιτιστικό κέντρο. Τόσο πολιτισμό πως να τον αντέξει κανείς… Υπενθυμίζουμε ότι οι αίθουσες του κτηρίου ΝΕΛΕ που λειτουργεί ως τέτοιο είναι άδειες κι οι καθηγητές απλήρωτοι.

Μετά από πρόσκληση του κοινωνικού χώρου του “Ιστού” και της Επιτροπής Κατοίκων που δημιουργήθηκε για την υπεράσπιση της πλατείας και του Παλαιού Δημαρχείου βρεθήκαμε στο έκτακτο δημοτικό συμβούλιο, την Τετάρτη 16/05. Εκεί αρχικά παρακολουθήσαμε τον καβγά Μαραβέλια-Τσατσαμπά για το ποιος φταίει λιγότερο για τη σύμβαση που υπογράφηκε. Έπειτα μας είπαν λίγο-πολύ ότι η περιοχή του Προφήτη Ηλία έχει πολύ πράσινο και άρα μπορεί να κοπεί και ένα μέρος του… Πρόσθεσαν ότι το κτήριο έχει πρόβλημα απ’ το σεισμό κι είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιείται. Δεν μας είπαν πώς ο ίδιος ο Δήμος το χρησιμοποιούσε ως πολιτιστικό κέντρο απ’ το 1999 ως το 2005… Μετά ο δήμαρχος είπε ότι είναι κρίμα να χαθούν 3 εκ. ευρώ (2 θα έβαζε η περιφέρεια κι 1 ο δήμος). Δεν μπόρεσε όμως να αιτιολογήσει γιατί να ξοδευτούν τόσα χρήματα σ’ ένα έργο που καμία χρησιμότητα δεν έχει, ούτε μπορεί να δικαιολογήσει πως ο Δήμος είναι έτοιμος να δώσει 1 εκ. ευρώ για άλλο ένα πολιτιστικό κέντρο την ώρα που δεν μπορεί να συντηρήσει τα ήδη υπάρχοντα κι ενώ αυξάνει τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς και αφήνει τα σχολία χωρίς χρήματα γιατί τάχα δεν έχει.

Για όλους αυτούς τους λόγους όσοι υπερασπίζονταν το έργο ή το υπερασπίστηκαν κατά το παρελθόν ξεμπροστιάστηκαν απ’ τα επιχειρήματα των κατοίκων. Μπροστά στην αποφασιστικότητά μας να υπερασπιστούμε τους ελεύθερους χώρους άρχισαν τις κωλοτούμπες. Αυτοί που υπέγραψαν τις συμβάσεις κι ήταν μέχρι χθες έτοιμοι να κατεδαφίσουν το κτήριο και να τσιμεντώσουν την πλατεία με μοναδικό κερδισμένο τον εργολάβο, άρχισαν ένας-ένας να “ανακαλύπτουν” ότι το έργο δεν είχε πια καμία χρησιμότητα. Τελικά όμως αντί να υιοθετήσουν αυτούσιο το ψήφισμα της Επιτροπής Κατοίκων άρχισαν να παίζουν με τις λέξεις: “να μην πούμε ακύρωση της σύμβασης, να πούμε τροποποίηση”. Κατατέθηκαν δυο προτάσεις. Η μια που μιλούσε για “μη υλοποίηση της σύμβασης” και στηρίχτηκε απ’ τις παρατάξεις των Μαραβέλια-Τσατσαμπά-Ασπρογέρακα και μία για “κατάργηση της σύμβασης” που υποστήριξε η παράταξη Σελέκου. Ενώ όμως ζητήθηκε ονομαστική ψηφοφορία, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, χωρίς να γίνει καν ανάταση χειρός και να τεθούν και οι δύο προτάσεις σε ψηφοφορία για να δούμε πόσοι και ποιοι στηρίζουν τι, αναφώνησε “ψηφίστηκε η πρόταση ομόφωνα”, τα μικρόφωνα έκλεισαν κι οι δημοτικοί σύμβουλοι σηκώθηκαν για να αποχωρήσουν. Τόση δημοκρατία πώς να την αντέξει κανείς…

Τότε κάποιοι κάτοικοι αυθόρμητα έκαναν ανθρώπινη αλυσίδα ζητώντας να πραγματοποιηθεί ονομαστική, κανονική ψηφοφορία και των δυο προτάσεων. Αντ’ αυτού δημοτικοί σύμβουλοι της ΝΔ άρχισαν να σπρώχνουν και να χειροδικούν. Συγκεκριμένα οι δημοτικοί σύμβουλοι της ΝΔ, Σταύρος Μπαλοδήμας, Κέντρης Ιωάννης και άλλοι απώθησαν και χτύπησαν κατοίκους που απλά στέκονταν μπροστά τους. Την ίδια στιγμή η δημοτική σύμβουλος της ΝΔ, Τοκατλίδη συζητώντας με έναν του ίδιου φυράματος έλεγε “αν ήταν εδώ μέσα η Χρυσή Αυγή να δεις αν θα κουνιόταν κανένας” ενώ κλήθηκε κι η αστυνομία(!) η οποία έφτασε στο κατώφλι του δημαρχείου αφού όπως είπαν “κάποιοι μας είπαν ότι γίνονται επεισόδια”. Σα να μην έφταναν αυτά, κυκλοφορεί από κύκλους της ΝΔ στο Χαϊδάρι ότι τους ασκήθηκε βία, ότι από πίσω κρύβονται αριστερές παρατάξεις και άλλες τέτοιες μπούρδες. Φωνάζει ο κλέφτης

Το άσπρο, μαύρο δε γίνεται. Αν κάποιος άσκησε βία, αυτοί ήταν οι δημοτικοί σύμβουλοι της ΝΔ ενώ οι κάτοικοι απλά στέκονταν, κλείνοντάς τους το δρόμο κι αυτό για να διασφαλίσουν ότι θα σωθεί η πλατεία και θα ψηφιστούν δημοκρατικά όλες οι προτάσεις που κατατέθηκαν. Δεν είμαστε χθεσινοί, ξέρουμε ότι οι καταγγελίες τους έχουν προεκλογικό άρωμα. Τους αφήνουμε στην αγωνία της κατρακύλας. Τα ψωμιά τους στο δημαρχείο είναι άλλωστε μετρημένα. Ο κόσμος κατάλαβε και χθες για τίνος τα συμφέροντα αγωνιούν. Τέλος, αν όντως διατηρούν τόσο καλές σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή, όπως περήφανα ανέφερε η κυρία Τοκατλίδη ας τους καλέσουν ως μπράβους στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο. Οι συμπάθειες δεν κρύβονται. Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί για να βεβαιωθούμε ότι δεν θα αγγιχτεί σπιθαμή απ’ την πλατεία και το Παλαιό Δημαρχείο κι ότι δεν θα σπαταληθούν τα λεφτά του χαϊδαριώτικου λαού για να ικανοποιηθούν οι εργολάβοι κι οι εκλεκτοί τους.

                                                                                                                                                                                                                                                                Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου