ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

Ο αγώνας στο franchise της γενικής ταχυδρομικής Αιγάλεω ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2012 με τους εργαζόμενους να είναι 4 μήνες απλήρωτοι ενώ ταυτόχρονα κάποιοι δούλευαν ανασφάλιστοι (μαύρη εργασία). Τα εργατικά ατυχήματα βαφτίζονταν τροχαία και ο πράκτορας του franchise ήταν εξαφανισμένος.

Οι παραπάνω ανομίες του πράκτορα (που κατείχε το υποκατάστημα, βάση του συστήματος δικαιόχρησης –franchise– μέχρι της 21 Νοεμβρίου του 2012) έχουν καταγγελθεί στην επιθεώρηση εργασίας όμως μέχρι και σήμερα δεν έχει φτάσει στο στάδιο της τριμερούς «συμφιλιωτικής» συζήτησης. Κατά το προηγούμενο διάστημα έγιναν δύο κινητοποιήσεις από μεριάς των εργαζομένων. Στις 7 Δεκέμβρη του 2012 όπου κηρύχθηκε και 4ωρη στάση εργασίας από το ΣΕΤΤΕΑ και στις 4 Γενάρη του 2013. Οι εν λόγω κινητοποιήσεις στηρίχθηκαν από πλήθος αλληλέγγυων (εργατικών σχημάτων, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών). Η εργοδοσία και στις δύο περιπτώσεις ήταν αδιάλλακτη (δεν έγινε συνάντηση με τους εργαζόμενους ή με τα σωματεία) ενώ κλήθηκε και η αστυνομία ως μοχλός πίεσης έναντι των εργαζομένων και των αλληλέγγυων.

Σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου της γενικής ταχυδρομικής, από τις 21 Νοεμβρίου του 2012, η μητρική εταιρεία πήρε τον έλεγχο του πρακτορείου της στο Αιγάλεω. Για να θολώσει τα νερά, πλήρωσε κάποια μικρά ποσά από τα χρωστούμενα και την ίδια στιγμή ζητούσε από τους εργαζόμενους να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις και επί της ουσίας να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους. Οι “πληρωμές” αυτές αποδείχτηκαν το “τυράκι” της γενικής ταχυδρομικής προκειμένου να αποφύγει μελλοντικές διεκδικήσεις και να κερδίσει χρόνο ώστε να «καθαρίσει» τον πρώην πράκτορα και να περάσει το κατάστημα στα χέρια της.

Η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό» εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικό των εταιρειών franchise, εταιρειών που δραστηριοποιούνται μεταξύ άλλων και στο χώρο των ταχυμεταφορών. Γενικότερα όμως, είναι το παράδειγμα προς μίμηση, το μοντέλο πάνω στο οποίο οι κρατούντες ευελπιστούν να πατήσει η επανεκκίνηση και η ανάπτυξη της οικονομίας. Όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται κι όμως κανείς δε φαίνεται ικανός να το σταματήσει.

Οι μειώσεις μισθών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, το τσάκισμα των εργατικών κατακτήσεων εν γένει δε γίνονται παρά για να στρωθεί το έδαφος που θα προσελκύσει εκ νέου επενδύσεις. Οι αυθαιρεσίες των αφεντικών γίνονται ο κανόνας του παιχνιδιού: «αν δε σ’ αρέσει μπορείς να φύγεις», μας λένε κυνικά, «απ’ έξω περιμένουν πολλοί». Η βαρβαρότητα του συστήματος εκμετάλλευσης γενικεύεται και γίνεται η νέα κανονικότητα.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι πολιτικές της κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης». Η καταστολή όσων αντιστέκονται, οι διώξεις αγωνιστών, η ποινικοποίηση των αγώνων, η προσπάθεια φασιστικοποίησης της κοινωνίας μέσω της ρατσιστικής και αντιεργατικής προπαγάνδας στα ΜΜΕ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πυροβολισμοί των μπράβων/επιστατών στη Μανωλάδα, ο χημικός πόλεμος στη Χαλκιδική, οι εισβολές σε σπίτια τη νύχτα και οι απαγωγές αγωνιστών, η φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης, η καταστολή των καταλήψεων, όλα έχουν κοινό στόχο: τη βίαιη επιβολή της κοινωνικής συναίνεσης, μέσω της καταστολής και της τρομοκράτησης.

Απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα πρέπει να ανθίσουν οι αγώνες των «από κάτω». Κανείς δε μπορεί να μένει αδιάφορος, ελπίζοντας πως εκείνος θα τη γλυτώσει. Ή θα αντισταθούμε συλλογικά ως κοινωνία, ή θα υπογράψουμε ένας-ένας, όλοι, το νέο κοινωνικό συμβόλαιο υποταγής.

Επειδή όμως το γενικό απαρτίζεται από τα επιμέρους ειδικά, κάθε επιμέρους αγώνας πρέπει να δίνεται απο κοινού, με συνείδηση ταξικής αλληλεγγύης. Οι ιδιοκτήτες της μητρικής εταιρείας είναι αυτοί οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν δεδουλευμένα, αρνούνται ακόμα και να συναντηθούν και να συζητήσουν με τους απλήρωτους εργαζόμενους. Όπως κάθε καλό αφεντικό, γνωρίζουν καλά ότι οι τύχες όλων των εργαζομένων, σε όλα τα καταστήματά της γενικής τχυδρομικής και συνεπακόλουθα σε όλο τον κλάδο των ταχυμεταφορών αλλά και γενικότερα, εξαρτώνται και από την έκβαση του συγκεκριμένου αγώνα. Έτσι, προτιμούν να βλέπουν τα φορτηγά τους να μη μπορούν να παραδώσουν τα εμπορεύματα όταν γίνονται αποκλεισμοί σε καταστήματα, προτιμούν να βλέπουν το ονόματά τους να περιφέρονται σε προκηρύξεις και εφημερίδες, παρά να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των απλήρωτων εργαζομένων. Γιατί η έκβαση του αγώνα αυτού, και του κάθε αγώνα, δημιουργεί μια παρακαταθήκη για το μέλλον. Και με αυτή την έννοια, με την έννοια της ταξικής μας αλληλεγγύης, μας αφορά όλους άμεσα.

Οφείλουμε λοιπόν να σηκώσουμε το γάντι και να το πετάξουμε πίσω στα μούτρα του κάθε εκμεταλλευτή. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε τα αντανακλαστικά μας και να πιέσουμε με κάθε τρόπο για να δικαιωθούν τα αιτήματα των εργαζομένων, ως αλληλέγγυοι στον αγώνα τους και ως καταναλωτές μποϋκοτάροντας τις υπηρεσίες της εν λόγω επιχείρησης. Οφείλουμε σε τελική ανάλυση να αντισταθούμε στο νέο ολοκληρωτισμό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν συνολικά, δίνοντας ταυτόχρονα και τη μάχη για όλα τα επιμέρους και δίνοντάς την δίχως αύριο.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:
AMΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ των ΜΙΣΘΩΝ ΜΑΣ και του ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
από την ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
την ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ στις ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ
ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

 

Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

Advertisements