Eνημερωτικό από τη συνέλευση της τετάρτης 27 φλεβάρη

1/ Συμμετέχουμε στη μικροφωνική παρέμβαση αλληλεγγύης (http://sineleusiperisteri.blogspot.gr/) στον Πέτρο Καπετανόπουλο. Αύριο Πέμπτη 28 φλεβάρη στις 6μμ στο μετρό αιγάλεω.

2/ Ως λσ χαϊδαρίου, παίρνουμε ενεργό μέρος στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης για την γενική ταχυδρομική. Σήμερα είχε καλεστεί απολογιστική συζήτηση στο αιγάλεω. Ενημερωθήκαμε για την απολογιστική συζήτηση της απεργίας και αποκλεισμού στη γενική ταχυδρομική στις 20.2, καθώς και για τον προγραμματισμό επόμενων κινήσεων. Συζητήθηκαν-προτάθηκαν κινητοποιήσεις σε τοπικό αλλά και παναθηναϊκό επίπεδο, οι οποίες θα οριστικοποιηθούν σε επόμενη συνάντηση.

3/ Την τρίτη 5 μάρτη στις 6μμ στο παλατάκι, συμμετέχουμε στη συγκέντρωση-κινητοποίηση που οργανώνεται από το “συντονιστικό φορέων δυτικής αθήνας” για την κατάσταση στο χώρο της υγείας και για τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζουν. Θα έχουμε πανώ και επί τόπου θα αποφασίσουμε πως θα κινηθούμε, αναλόγως των δυνάμεών μας και των επιτόπιων εκτιμήσεων μας. Δεν καταλήξαμε στο ολοκληρωμένο σύνθημα για το πανώ. Για το πανώ “έπεσαν” οι εξής 2-3 ιδέες: […]
4/ Την παρασκευή 1 μάρτη θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση για την υγεία στο τει αθήνας στις 18:30μμ. όποιος μπορεί πηγαίνει. Προτεινόμενα θέματα συζήτησης είναι:
Αναγκαιότητα συνέχισης της λειτουργίας της συνέλευσης για την υγεία.
Παρέμβαση των συνελεύσεων γειτονιάς σε πιθανές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα νοσοκομεία Κρατικό Νίκαιας και Αττικό Νοσοκομείο.
Συνέχιση των δράσεων για αποκλεισμό των ταμείων.
Ως λσ θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη δράσεων με γειτονικές συνελεύσεις και θα προτείνουμε την κοινή παρουσία μας (ως συνέλευση δυτικών για την υγεία) στη συγκέντρωση την τρίτη 5 μάρτη στο παλατάκι. Μπορούμε να έχουμε ένα κοινό κείμενο ή στην περίπτωση που δεν είναι εφικτό, ένα κοινό πανώ. Επίσης θα προτείνουμε να οργανωθεί άμεσα αποκλεισμός ταμείων σε νοσοκομείο.
Για κείμενο, υπάρχει το κοινό που είχαμε βγάλει για την παρέμβαση στο αττικό, επίσης καλή είναι και η τότε αφίσα.
Υ.Γ. Τα ενημερωτικά της τετάρτης, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις, αποφασίσαμε να ανεβαίνουν στο μπλογκ.

ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ;

Για πόσο ακόμα; Γιατί τους ανεχόμαστε; Που το πάνε; Ερωτήματα που έχουν μονιμοποιηθεί στις καθημερινές συζητήσεις μας. Όσοι όμως είμαστε άνεργοι, όσοι ζούμε στην εξαθλίωση την πείνα και το κρύο, νιώθουμε ότι «τα πράγματα έχουν ήδη πάει στο τέρμα».
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια νομοτελειακή διαδικασία κατά την οποία όταν οι καταπιεσμένοι φτάσουν στον πάτο της αναξιοπρέπειας, εξεγείρονται και στέλνουν στον αγύριστο τους δυνάστες τους. Ξέρουμε όμως το μέλλον που προετοιμάζουν για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Ένα μέλλον, το οποίο μας το φανερώνει σε κάθε ευκαιρία το κράτος «έκτακτης ανάγκης».

Θέλοντας να σκιαγραφήσουμε τις γενικές κατευθύνσεις του καθεστώτος που προεικονίζουν το μέλλον μας, η πρώτη είναι σίγουρα η γενικευμένη επίθεση στην εργασία. Όσοι αντιδρούν στα μνημονιακά μέτρα, όσοι επικαλούνται κατοχυρωμένα εργατικά ή κοινωνικά δικαιώματα δεκαετιών, αυτομάτως χρίζονται εχθροί και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Επιστρατεύσεις απεργών του Μετρό και των ναυτεργατών. Πέταγμα δημοσίων υπαλλήλων στη διαθεσιμότητα και την αργία, με κατηγορίες ακόμη και τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ή «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς προς ανωτέρους». Απολύσεις συνδικαλιστών. Πρωτοφανείς αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ των εργοδοτών χωρίς ίχνος προσχημάτων, αφού το εργατικό δίκαιο όπως είχε διαμορφωθεί μέσα από σκληρούς εργατικούς αγώνες ουσιαστικά έχει καταργηθεί. Κήρυξη παράνομων όλων των απεργιών (εκτός φυσικά των απεργιών των δικαστικών, οι οποίες είναι και οι μόνες που κρίνονται νόμιμες). Μισθοί πείνας για όσους εργάζονται. Κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθορισμός του μισθού και των συνθηκών εργασίας μονομερώς από τον εργοδότη.

Η δεύτερη γενική κατεύθυνση είναι η πάταξη της «ανομίας». Καταστολή ενάντια στις καταλήψεις, άμεση επέμβαση της αστυνομίας ακόμη και σε ειρηνικές ή συμβολικές κινητοποιήσεις. Αναβίωση του αλήστου μνήμης «συνδικαλιστικού της ασφάλειας» με προληπτικούς ελέγχους-επισκέψεις του σε εργατικές συνελεύσεις. Βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα και στη συνέχεια διαπόμπευση των βασανισμένων ως λάφυρα του πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Με κάθε τρόπο σπέρνουν το φόβο σε μια κοινωνία που τολμά να αμφισβητήσει τον ολοκληρωτισμό.

Ως τρίτο βήμα του καθεστώτος είναι η σπουδή που εμφανίζει προς την φασιστικοποίηση και το ρατσισμό. Επιθέσεις, μαχαιρώματα αλλά και δολοφονίες εργατών μεταναστών. Από κοντά και το δικαστικό κατεστημένο του Συμβουλίου της Επικρατείας βγάζει αντισυνταγματικό το νόμο περί ιθαγένειας. Ένας νόμος που έδινε ιθαγένεια σε όσους είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς είτε φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία. Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Όσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.

Ως τέταρτο βήμα είναι η αποχώρηση του κράτους από οποιαδήποτε κοινωνική παροχή. Τα όποια στοιχεία κοινωνικού κράτους υπήρξαν μέχρι τώρα, σαν αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων διεκδίκησης της εργατικής τάξης, καταστρέφονται μέσα σε λίγους μήνες στα πλαίσια της άγριας επίθεσης σε ότι θεωρείται κοινωνικό κεκτημένο. Υγεία, παιδεία, πρόνοια, αλλά και δημοτικές δομές όπως καθαριότητα, αθλητισμός, πολιτισμός δεν θεωρούνται από τον καπιταλισμό κοινωνικά αγαθά. Τα αναγνωρίζει ως εμπορεύματα όπως όλα τα άλλα, που μπορούν να φέρουν κέρδος.

Όλα αυτά καταφέρνουν και τα «δένουν» μεταξύ τους, τα διαχειρίζονται επικοινωνιακά σπέρνοντας τη διχόνοια και τη συστηματική ενοχοποίηση όσων αντιδρούν.
Έχουν αναγάγει την ατζέντα των βοθρολυμάτων της χρυσής αυγής σε πολιτικό μπούσουλα.
Δεν υπάρχει κοινωνική ομάδα (εκτός βέβαια αυτών των οποίων εξυπηρετούν τα συμφέροντα) που να μην έχει στοχοποιηθεί, απαξιωθεί, λοιδωρηθεί.

Ακόμη και οι εικόνες πεινασμένων άστεγων και εξαθλιωμένων που περιφέρουν την γυμνή αλήθεια τους στους δρόμους, θεωρήθηκαν ως ανθελληνική προπαγάνδα και απαγορεύτηκε η μετάδοσή τους. Η εικόνα, απ’ το κέντρο της Αθήνας, των απλωμένων χεριών που προσπαθούν να πιάσουν μια σακούλα φρούτα τα οποία μοίραζαν δωρεάν αγρότες, εμπεριέχει τα αποτελέσματα των πολιτικών επιλογών του συστήματος.

untitled2

Κι όμως, η αναισθητοποίηση της κοινωνίας και η βίαιη απόσπαση συναίνεσης που προσπαθούν τεχνηέντως να επιβάλλουν δεν προχωράει όπως θα ‘θελαν. Θέλουν αλλά δεν μπορούν να επικρατήσουν ολοκληρωτικά. Αντιστάσεις ξεπηδάνε συνεχώς, κόντρα στην απειλή και το φόβο. Με το δυνατότερο όπλο που διαθέτουν οι όπου γης καταπιεσμένοι, την αλληλεγγύη, η κοινωνία δημιουργεί διεξόδους μέσω της συνεργασίας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλοβοήθειας, της αντίστασης.

Κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, καταλήψεις αστέγων, μοίρασμα προϊόντων πραγματοποιούνται με σεβασμό στην προσωπικότητα του καθενός και έξω από λογικές μάρκετινγκ, διαφήμισης ή φιλανθρωπίας.

Πειράματα αυτοδιαχείρισης μπαίνουν σε εφαρμογή, όπως η επαναλειτουργία του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη από τους εργάτες, χωρίς αφεντικά. Το κατέλαβαν και το λειτουργούν δείχνοντας το δρόμο και για άλλες παρόμοιες κινήσεις.

Κινήσεις γειτονιών επανασυνδέουν το ηλεκτρικό ρεύμα, οργανώνονται ώστε να κινητοποιηθούν σε ελάχιστα λεπτά από την εμφάνιση εργολάβων που το κόβουν και τους παίρνουν στο κυνήγι. Δημιουργούν ένα δίχτυ ασφαλείας σε συνεργασία με τους μετανάστες που ζουν στη γειτονιά, αποτρέποντας φασιστικές επιθέσεις.

Δημιουργούνται πρωτοβουλίες ανέργων που επιμένουν ενάντια στη βία της ανεργίας να δίνουν αγώνα αλληλοβοήθειας και αξιοπρέπειας πέρα από αναλύσεις ανταγωνιστικότητας και κόστους. Καλλιεργούν σχέσεις ενάντια στην απομόνωση και τις ατομικές λύσεις, ενημερώνονται σχετικά με τα δικαιώματά τους και παρεμβαίνουν στους αγώνες, διεκδικούν επιδόματα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κτλ. Γιατί οι άνεργοι δεν είναι απλώς οι αποκλεισμένοι από την εργασία, αλλά οργανικό κομμάτι της πίεσης των εργοδοτών προς την εργατική τάξη.

Εμφανίζεται, για πρώτη ίσως φορά μεταπολιτευτικά, εργατικό και λαϊκό ρεύμα το οποίο δεν «τσιμπάει» πια στον κοινωνικό αυτοματισμό-δαρβινισμό που καλλιεργεί η εξουσία. Γνωρίζουν πλέον ότι όποια ομάδα εργαζόμενων και αν ξεκινήσει αγώνες, θα βρει αλληλεγγύη στην κοινωνία, γι αυτό και φροντίζουν να την καταστείλουν στην αρχή πριν γίνει η σπίθα που φοβούνται.
Η απεργία στο ΜΕΤΡΟ βρήκε συμπαραστάτες τους επιβάτες που ταλαιπωρούνταν, το ίδιο και η απεργία στους δήμους. Στα αγροτικά μπλόκα οι αγρότες ενθαρρύνονται από τους ταξιδιώτες. Ο αγώνας των κατοίκων στη Χαλκιδική ενάντια στο μεταλλείο χρυσού, εμπνέει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια κατοίκων άλλων περιοχών.

Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε έχουμε «λύσεις». Γνωρίζουμε όμως ότι μπορούμε να σταθούμε με ψηλά το κεφάλι στους χώρους δουλειάς μας και στις γειτονιές μας.

Φλεβάρης ’13

 

 

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις

τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές

Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ‘ναι μια πετριά

στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι

για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,

ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος-TAΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

untitled

 Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

https://syneleysihaidari.wordpress.com/

κάθε τετάρτη στις 19:00, στο κτίριο ΝΕΛΕ (Κολοκοτρώνη 36)