ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

Ο αγώνας στο franchise της γενικής ταχυδρομικής Αιγάλεω ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2012 με τους εργαζόμενους να είναι 4 μήνες απλήρωτοι ενώ ταυτόχρονα κάποιοι δούλευαν ανασφάλιστοι (μαύρη εργασία). Τα εργατικά ατυχήματα βαφτίζονταν τροχαία και ο πράκτορας του franchise ήταν εξαφανισμένος.

Οι παραπάνω ανομίες του πράκτορα (που κατείχε το υποκατάστημα, βάση του συστήματος δικαιόχρησης –franchise– μέχρι της 21 Νοεμβρίου του 2012) έχουν καταγγελθεί στην επιθεώρηση εργασίας όμως μέχρι και σήμερα δεν έχει φτάσει στο στάδιο της τριμερούς «συμφιλιωτικής» συζήτησης. Κατά το προηγούμενο διάστημα έγιναν δύο κινητοποιήσεις από μεριάς των εργαζομένων. Στις 7 Δεκέμβρη του 2012 όπου κηρύχθηκε και 4ωρη στάση εργασίας από το ΣΕΤΤΕΑ και στις 4 Γενάρη του 2013. Οι εν λόγω κινητοποιήσεις στηρίχθηκαν από πλήθος αλληλέγγυων (εργατικών σχημάτων, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών). Η εργοδοσία και στις δύο περιπτώσεις ήταν αδιάλλακτη (δεν έγινε συνάντηση με τους εργαζόμενους ή με τα σωματεία) ενώ κλήθηκε και η αστυνομία ως μοχλός πίεσης έναντι των εργαζομένων και των αλληλέγγυων.

Σύμφωνα με δήλωση της δικηγόρου της γενικής ταχυδρομικής, από τις 21 Νοεμβρίου του 2012, η μητρική εταιρεία πήρε τον έλεγχο του πρακτορείου της στο Αιγάλεω. Για να θολώσει τα νερά, πλήρωσε κάποια μικρά ποσά από τα χρωστούμενα και την ίδια στιγμή ζητούσε από τους εργαζόμενους να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις και επί της ουσίας να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους. Οι “πληρωμές” αυτές αποδείχτηκαν το “τυράκι” της γενικής ταχυδρομικής προκειμένου να αποφύγει μελλοντικές διεκδικήσεις και να κερδίσει χρόνο ώστε να «καθαρίσει» τον πρώην πράκτορα και να περάσει το κατάστημα στα χέρια της.

Η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό» εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικό των εταιρειών franchise, εταιρειών που δραστηριοποιούνται μεταξύ άλλων και στο χώρο των ταχυμεταφορών. Γενικότερα όμως, είναι το παράδειγμα προς μίμηση, το μοντέλο πάνω στο οποίο οι κρατούντες ευελπιστούν να πατήσει η επανεκκίνηση και η ανάπτυξη της οικονομίας. Όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται κι όμως κανείς δε φαίνεται ικανός να το σταματήσει.

Οι μειώσεις μισθών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, το τσάκισμα των εργατικών κατακτήσεων εν γένει δε γίνονται παρά για να στρωθεί το έδαφος που θα προσελκύσει εκ νέου επενδύσεις. Οι αυθαιρεσίες των αφεντικών γίνονται ο κανόνας του παιχνιδιού: «αν δε σ’ αρέσει μπορείς να φύγεις», μας λένε κυνικά, «απ’ έξω περιμένουν πολλοί». Η βαρβαρότητα του συστήματος εκμετάλλευσης γενικεύεται και γίνεται η νέα κανονικότητα.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι πολιτικές της κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης». Η καταστολή όσων αντιστέκονται, οι διώξεις αγωνιστών, η ποινικοποίηση των αγώνων, η προσπάθεια φασιστικοποίησης της κοινωνίας μέσω της ρατσιστικής και αντιεργατικής προπαγάνδας στα ΜΜΕ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πυροβολισμοί των μπράβων/επιστατών στη Μανωλάδα, ο χημικός πόλεμος στη Χαλκιδική, οι εισβολές σε σπίτια τη νύχτα και οι απαγωγές αγωνιστών, η φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης, η καταστολή των καταλήψεων, όλα έχουν κοινό στόχο: τη βίαιη επιβολή της κοινωνικής συναίνεσης, μέσω της καταστολής και της τρομοκράτησης.

Απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα πρέπει να ανθίσουν οι αγώνες των «από κάτω». Κανείς δε μπορεί να μένει αδιάφορος, ελπίζοντας πως εκείνος θα τη γλυτώσει. Ή θα αντισταθούμε συλλογικά ως κοινωνία, ή θα υπογράψουμε ένας-ένας, όλοι, το νέο κοινωνικό συμβόλαιο υποταγής.

Επειδή όμως το γενικό απαρτίζεται από τα επιμέρους ειδικά, κάθε επιμέρους αγώνας πρέπει να δίνεται απο κοινού, με συνείδηση ταξικής αλληλεγγύης. Οι ιδιοκτήτες της μητρικής εταιρείας είναι αυτοί οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν δεδουλευμένα, αρνούνται ακόμα και να συναντηθούν και να συζητήσουν με τους απλήρωτους εργαζόμενους. Όπως κάθε καλό αφεντικό, γνωρίζουν καλά ότι οι τύχες όλων των εργαζομένων, σε όλα τα καταστήματά της γενικής τχυδρομικής και συνεπακόλουθα σε όλο τον κλάδο των ταχυμεταφορών αλλά και γενικότερα, εξαρτώνται και από την έκβαση του συγκεκριμένου αγώνα. Έτσι, προτιμούν να βλέπουν τα φορτηγά τους να μη μπορούν να παραδώσουν τα εμπορεύματα όταν γίνονται αποκλεισμοί σε καταστήματα, προτιμούν να βλέπουν το ονόματά τους να περιφέρονται σε προκηρύξεις και εφημερίδες, παρά να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των απλήρωτων εργαζομένων. Γιατί η έκβαση του αγώνα αυτού, και του κάθε αγώνα, δημιουργεί μια παρακαταθήκη για το μέλλον. Και με αυτή την έννοια, με την έννοια της ταξικής μας αλληλεγγύης, μας αφορά όλους άμεσα.

Οφείλουμε λοιπόν να σηκώσουμε το γάντι και να το πετάξουμε πίσω στα μούτρα του κάθε εκμεταλλευτή. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε τα αντανακλαστικά μας και να πιέσουμε με κάθε τρόπο για να δικαιωθούν τα αιτήματα των εργαζομένων, ως αλληλέγγυοι στον αγώνα τους και ως καταναλωτές μποϋκοτάροντας τις υπηρεσίες της εν λόγω επιχείρησης. Οφείλουμε σε τελική ανάλυση να αντισταθούμε στο νέο ολοκληρωτισμό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν συνολικά, δίνοντας ταυτόχρονα και τη μάχη για όλα τα επιμέρους και δίνοντάς την δίχως αύριο.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:
AMΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ των ΜΙΣΘΩΝ ΜΑΣ και του ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
από την ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
την ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ
ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ στις ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ
ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΣ

 

Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

Eνημερωτικό από τη συνέλευση της τετάρτης 6 Μάρτη ’13

στη χθεσινη συνελευση 6/3,συζητησαμε τα εξης:

-εγινε ενημερωση απ τη χθεσινη συνελευση των εργαζομενων και της επιτροπης αλληλεγγυης στη γενικη ταχυδρομικη και συνεχιζουμε να στηριζουμε και να συμμετεχουμε στις δρασεις τους. θα βγει αμεσα ενα κειμενο,το οποιο θα μοιραστει σε διαφορα καταστημα της γ.τ,με το οποιο θα παρεμβουμε κι εμεις ως συνελευση,απο κοινου με τις αλλες συνελευσεις των δυτικων. θα σταλει αμεσα μειλ με το κειμενο και τις σχετικες δρασεις.

– σχετικα με το συντονιστικο στο αττικο, περιμενουμε καποιο καλεσμα ωστε να συζητησουμε πως ακριβως θα παρεμβουμε.

-τελευταιο,συζητηθηκε μια προταση για δημιουργια συνεταιριστικων αυτοοργανωμενων δομων που θα απαντανε στο ζητημα επιβιωσης των ανεργων,πουλωντας υπηρεσιες ή αγαθα, με ενα πρωτο  καλεσμα στους ανεργους της περιοχης  για συζητηση στη λαϊκη συνελευση. μπηκε ως προταση την οποια συζητησαμε, αλλα δεν πηραμε καποια αποφαση,ωστοσο θα ξανασυζητηθει.(επειδη ειναι καπως πολυπλοκο το θεμα αυτο,οποιος θελει να προσθεσει κατι ή να ρωτησει ας το στειλει και το ξανασυζηταμε).

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ο Πέτρος Καπετανόπουλος συνελήφθη  τα μεσάνυχτα του Σαββάτου της 21ης Ιουλίου γιατί διαμαρτυρήθηκε στους αστυνομικούς που κακοποιούσαν έναν σιδηροδέσμιο μετανάστη έξω από την πολυκατοικία που μένει. Το πρωί της επομένης οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος και αυτός στον εισαγγελέα με τρεις πλημμεληματικές κατηγορίες: «αντίσταση κατά της αρχής», «προσπάθεια ελευθέρωσης κρατουμένου» και «ψευδή ανωμοτί κατάθεση». Ο εισαγγελέας προσθέτει και την κακουργηματική κατηγορία της «απλής συνέργειας σε ληστεία» (ο μετανάστης ομολόγησε τη ληστεία μιας τσάντας) και διατάσσει το σχηματισμό κοινής δικογραφίας (του Πέτρου με τον μετανάστη).
Η ανακρίτρια παρά την εντολή που έχει να του ασκήσει ποινική δίωξη για κακούργημα, τον αφήνει ελεύθερο χωρίς περιοριστικούς όρους. Η δικογραφία διαβιβάζεται στον εισαγγελέα εφετών. Εκείνο το διάστημα, ψηφίζεται το 3ο μνημόνιο και ο ν. 4093/2012. Σύμφωνα με αυτόν, αν ένας δημόσιος υπάλληλος παραπέμπεται αμετακλήτως για κακούργημα τίθεται αυτοδικαίως σε προσωρινή αργία μέχρι την τελεσίδικη αθώωσή του. Έτσι, ο Π.Κ. κινδυνεύει να τεθεί σε αργία μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεσή του (4-5 χρόνια) στερούμενος το μοναδικό του εισόδημα, που είναι ο μισθός του.
Στις 17/1/2013, η αντιεισαγγελέας εφετών, με πρότασή της στο συμβούλιο εφετών ζητά  την απαλλαγή του Π.Κ. από την κακουργηματική κατηγορία και την εισαγωγή της υπόθεσης στο Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων, προκειμένου να δικαστεί ο μετανάστης για το αδίκημα της ληστείας και ο Π.Κ. για τα πλημμελήματα της «αντίστασης κατά της αρχής», της «ελευθέρωσης κρατουμένου» και της «ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης». Πρόκειται για μια θετική βεβαίως εξέλιξη στην υπόθεση που όμως δεν μας εφησυχάζει καθόλου.
«Το βράδυ του Σαββάτου» δεν μας ξάφνιασε. Η στάση του Πέτρου ποινικοποιήθηκε γιατί ήταν έξω από τα πλαίσια  του «πολιτικώς ορθού». Έξω από τα πλαίσια της άποψης που μοιράζει δικαιώματα ανάλογα με τη φυλή, το χρώμα, τον πλούτο.
Για μας που βιώνουμε την κρατική βία, αυθαιρεσία και καταστολή σε κάθε εργατικό και κοινωνικό αγώνα, για μας που ξέρουμε πως οι βασανισμοί των μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα είναι καθημερινό φαινόμενο, για μας που πιστεύουμε ότι η αδιαφορία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι αντίθετος με την ανθρωπιά αλλά και τα ταξικά μας συμφέροντα, για μας που το αυτονόητο της πράξης του ταυτίζεται με το αυτονόητο της αθωότητας του, η υπόθεση του Πέτρου ξεπερνάει τα όρια της προσωπικής του περιπέτειας, αφορά όλους όσους αγωνίζονται. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, στην αυθαιρεσία της εξουσίας, στην καταστολή των συνειδήσεων είναι και δικός μας αγώνας. Είναι ένας πολιτικός και κοινωνικός αγώνας του καθένα μας.
Όλοι εμείς που θεωρούμε ότι το αυτονόητο της πράξης του ταυτίζεται με το αυτονόητο της αθωότητας του, σας καλούμε στη μικροφωνική παρέμβαση στο μετρό του Αιγάλεω την Πέμπτη 28 του Φλεβάρη στις 6.00-8.00 μ.μ.
Αλληλεγγύη στον Πέτρο Καπετανόπουλο
Άμεση απόσυρση όλων των σε βάρος του κατηγοριών
Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον Πέτρο Καπετανόπουλο
teliko99petros

Eνημερωτικό από τη συνέλευση της τετάρτης 27 φλεβάρη

1/ Συμμετέχουμε στη μικροφωνική παρέμβαση αλληλεγγύης (http://sineleusiperisteri.blogspot.gr/) στον Πέτρο Καπετανόπουλο. Αύριο Πέμπτη 28 φλεβάρη στις 6μμ στο μετρό αιγάλεω.

2/ Ως λσ χαϊδαρίου, παίρνουμε ενεργό μέρος στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης για την γενική ταχυδρομική. Σήμερα είχε καλεστεί απολογιστική συζήτηση στο αιγάλεω. Ενημερωθήκαμε για την απολογιστική συζήτηση της απεργίας και αποκλεισμού στη γενική ταχυδρομική στις 20.2, καθώς και για τον προγραμματισμό επόμενων κινήσεων. Συζητήθηκαν-προτάθηκαν κινητοποιήσεις σε τοπικό αλλά και παναθηναϊκό επίπεδο, οι οποίες θα οριστικοποιηθούν σε επόμενη συνάντηση.

3/ Την τρίτη 5 μάρτη στις 6μμ στο παλατάκι, συμμετέχουμε στη συγκέντρωση-κινητοποίηση που οργανώνεται από το “συντονιστικό φορέων δυτικής αθήνας” για την κατάσταση στο χώρο της υγείας και για τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζουν. Θα έχουμε πανώ και επί τόπου θα αποφασίσουμε πως θα κινηθούμε, αναλόγως των δυνάμεών μας και των επιτόπιων εκτιμήσεων μας. Δεν καταλήξαμε στο ολοκληρωμένο σύνθημα για το πανώ. Για το πανώ “έπεσαν” οι εξής 2-3 ιδέες: […]
4/ Την παρασκευή 1 μάρτη θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση για την υγεία στο τει αθήνας στις 18:30μμ. όποιος μπορεί πηγαίνει. Προτεινόμενα θέματα συζήτησης είναι:
Αναγκαιότητα συνέχισης της λειτουργίας της συνέλευσης για την υγεία.
Παρέμβαση των συνελεύσεων γειτονιάς σε πιθανές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα νοσοκομεία Κρατικό Νίκαιας και Αττικό Νοσοκομείο.
Συνέχιση των δράσεων για αποκλεισμό των ταμείων.
Ως λσ θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη δράσεων με γειτονικές συνελεύσεις και θα προτείνουμε την κοινή παρουσία μας (ως συνέλευση δυτικών για την υγεία) στη συγκέντρωση την τρίτη 5 μάρτη στο παλατάκι. Μπορούμε να έχουμε ένα κοινό κείμενο ή στην περίπτωση που δεν είναι εφικτό, ένα κοινό πανώ. Επίσης θα προτείνουμε να οργανωθεί άμεσα αποκλεισμός ταμείων σε νοσοκομείο.
Για κείμενο, υπάρχει το κοινό που είχαμε βγάλει για την παρέμβαση στο αττικό, επίσης καλή είναι και η τότε αφίσα.
Υ.Γ. Τα ενημερωτικά της τετάρτης, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις, αποφασίσαμε να ανεβαίνουν στο μπλογκ.

ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ;

Για πόσο ακόμα; Γιατί τους ανεχόμαστε; Που το πάνε; Ερωτήματα που έχουν μονιμοποιηθεί στις καθημερινές συζητήσεις μας. Όσοι όμως είμαστε άνεργοι, όσοι ζούμε στην εξαθλίωση την πείνα και το κρύο, νιώθουμε ότι «τα πράγματα έχουν ήδη πάει στο τέρμα».
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια νομοτελειακή διαδικασία κατά την οποία όταν οι καταπιεσμένοι φτάσουν στον πάτο της αναξιοπρέπειας, εξεγείρονται και στέλνουν στον αγύριστο τους δυνάστες τους. Ξέρουμε όμως το μέλλον που προετοιμάζουν για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Ένα μέλλον, το οποίο μας το φανερώνει σε κάθε ευκαιρία το κράτος «έκτακτης ανάγκης».

Θέλοντας να σκιαγραφήσουμε τις γενικές κατευθύνσεις του καθεστώτος που προεικονίζουν το μέλλον μας, η πρώτη είναι σίγουρα η γενικευμένη επίθεση στην εργασία. Όσοι αντιδρούν στα μνημονιακά μέτρα, όσοι επικαλούνται κατοχυρωμένα εργατικά ή κοινωνικά δικαιώματα δεκαετιών, αυτομάτως χρίζονται εχθροί και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Επιστρατεύσεις απεργών του Μετρό και των ναυτεργατών. Πέταγμα δημοσίων υπαλλήλων στη διαθεσιμότητα και την αργία, με κατηγορίες ακόμη και τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ή «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς προς ανωτέρους». Απολύσεις συνδικαλιστών. Πρωτοφανείς αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ των εργοδοτών χωρίς ίχνος προσχημάτων, αφού το εργατικό δίκαιο όπως είχε διαμορφωθεί μέσα από σκληρούς εργατικούς αγώνες ουσιαστικά έχει καταργηθεί. Κήρυξη παράνομων όλων των απεργιών (εκτός φυσικά των απεργιών των δικαστικών, οι οποίες είναι και οι μόνες που κρίνονται νόμιμες). Μισθοί πείνας για όσους εργάζονται. Κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθορισμός του μισθού και των συνθηκών εργασίας μονομερώς από τον εργοδότη.

Η δεύτερη γενική κατεύθυνση είναι η πάταξη της «ανομίας». Καταστολή ενάντια στις καταλήψεις, άμεση επέμβαση της αστυνομίας ακόμη και σε ειρηνικές ή συμβολικές κινητοποιήσεις. Αναβίωση του αλήστου μνήμης «συνδικαλιστικού της ασφάλειας» με προληπτικούς ελέγχους-επισκέψεις του σε εργατικές συνελεύσεις. Βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα και στη συνέχεια διαπόμπευση των βασανισμένων ως λάφυρα του πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Με κάθε τρόπο σπέρνουν το φόβο σε μια κοινωνία που τολμά να αμφισβητήσει τον ολοκληρωτισμό.

Ως τρίτο βήμα του καθεστώτος είναι η σπουδή που εμφανίζει προς την φασιστικοποίηση και το ρατσισμό. Επιθέσεις, μαχαιρώματα αλλά και δολοφονίες εργατών μεταναστών. Από κοντά και το δικαστικό κατεστημένο του Συμβουλίου της Επικρατείας βγάζει αντισυνταγματικό το νόμο περί ιθαγένειας. Ένας νόμος που έδινε ιθαγένεια σε όσους είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς είτε φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία. Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Όσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.

Ως τέταρτο βήμα είναι η αποχώρηση του κράτους από οποιαδήποτε κοινωνική παροχή. Τα όποια στοιχεία κοινωνικού κράτους υπήρξαν μέχρι τώρα, σαν αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων διεκδίκησης της εργατικής τάξης, καταστρέφονται μέσα σε λίγους μήνες στα πλαίσια της άγριας επίθεσης σε ότι θεωρείται κοινωνικό κεκτημένο. Υγεία, παιδεία, πρόνοια, αλλά και δημοτικές δομές όπως καθαριότητα, αθλητισμός, πολιτισμός δεν θεωρούνται από τον καπιταλισμό κοινωνικά αγαθά. Τα αναγνωρίζει ως εμπορεύματα όπως όλα τα άλλα, που μπορούν να φέρουν κέρδος.

Όλα αυτά καταφέρνουν και τα «δένουν» μεταξύ τους, τα διαχειρίζονται επικοινωνιακά σπέρνοντας τη διχόνοια και τη συστηματική ενοχοποίηση όσων αντιδρούν.
Έχουν αναγάγει την ατζέντα των βοθρολυμάτων της χρυσής αυγής σε πολιτικό μπούσουλα.
Δεν υπάρχει κοινωνική ομάδα (εκτός βέβαια αυτών των οποίων εξυπηρετούν τα συμφέροντα) που να μην έχει στοχοποιηθεί, απαξιωθεί, λοιδωρηθεί.

Ακόμη και οι εικόνες πεινασμένων άστεγων και εξαθλιωμένων που περιφέρουν την γυμνή αλήθεια τους στους δρόμους, θεωρήθηκαν ως ανθελληνική προπαγάνδα και απαγορεύτηκε η μετάδοσή τους. Η εικόνα, απ’ το κέντρο της Αθήνας, των απλωμένων χεριών που προσπαθούν να πιάσουν μια σακούλα φρούτα τα οποία μοίραζαν δωρεάν αγρότες, εμπεριέχει τα αποτελέσματα των πολιτικών επιλογών του συστήματος.

untitled2

Κι όμως, η αναισθητοποίηση της κοινωνίας και η βίαιη απόσπαση συναίνεσης που προσπαθούν τεχνηέντως να επιβάλλουν δεν προχωράει όπως θα ‘θελαν. Θέλουν αλλά δεν μπορούν να επικρατήσουν ολοκληρωτικά. Αντιστάσεις ξεπηδάνε συνεχώς, κόντρα στην απειλή και το φόβο. Με το δυνατότερο όπλο που διαθέτουν οι όπου γης καταπιεσμένοι, την αλληλεγγύη, η κοινωνία δημιουργεί διεξόδους μέσω της συνεργασίας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλοβοήθειας, της αντίστασης.

Κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, καταλήψεις αστέγων, μοίρασμα προϊόντων πραγματοποιούνται με σεβασμό στην προσωπικότητα του καθενός και έξω από λογικές μάρκετινγκ, διαφήμισης ή φιλανθρωπίας.

Πειράματα αυτοδιαχείρισης μπαίνουν σε εφαρμογή, όπως η επαναλειτουργία του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη από τους εργάτες, χωρίς αφεντικά. Το κατέλαβαν και το λειτουργούν δείχνοντας το δρόμο και για άλλες παρόμοιες κινήσεις.

Κινήσεις γειτονιών επανασυνδέουν το ηλεκτρικό ρεύμα, οργανώνονται ώστε να κινητοποιηθούν σε ελάχιστα λεπτά από την εμφάνιση εργολάβων που το κόβουν και τους παίρνουν στο κυνήγι. Δημιουργούν ένα δίχτυ ασφαλείας σε συνεργασία με τους μετανάστες που ζουν στη γειτονιά, αποτρέποντας φασιστικές επιθέσεις.

Δημιουργούνται πρωτοβουλίες ανέργων που επιμένουν ενάντια στη βία της ανεργίας να δίνουν αγώνα αλληλοβοήθειας και αξιοπρέπειας πέρα από αναλύσεις ανταγωνιστικότητας και κόστους. Καλλιεργούν σχέσεις ενάντια στην απομόνωση και τις ατομικές λύσεις, ενημερώνονται σχετικά με τα δικαιώματά τους και παρεμβαίνουν στους αγώνες, διεκδικούν επιδόματα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κτλ. Γιατί οι άνεργοι δεν είναι απλώς οι αποκλεισμένοι από την εργασία, αλλά οργανικό κομμάτι της πίεσης των εργοδοτών προς την εργατική τάξη.

Εμφανίζεται, για πρώτη ίσως φορά μεταπολιτευτικά, εργατικό και λαϊκό ρεύμα το οποίο δεν «τσιμπάει» πια στον κοινωνικό αυτοματισμό-δαρβινισμό που καλλιεργεί η εξουσία. Γνωρίζουν πλέον ότι όποια ομάδα εργαζόμενων και αν ξεκινήσει αγώνες, θα βρει αλληλεγγύη στην κοινωνία, γι αυτό και φροντίζουν να την καταστείλουν στην αρχή πριν γίνει η σπίθα που φοβούνται.
Η απεργία στο ΜΕΤΡΟ βρήκε συμπαραστάτες τους επιβάτες που ταλαιπωρούνταν, το ίδιο και η απεργία στους δήμους. Στα αγροτικά μπλόκα οι αγρότες ενθαρρύνονται από τους ταξιδιώτες. Ο αγώνας των κατοίκων στη Χαλκιδική ενάντια στο μεταλλείο χρυσού, εμπνέει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια κατοίκων άλλων περιοχών.

Δεν έχουμε αυταπάτες ούτε έχουμε «λύσεις». Γνωρίζουμε όμως ότι μπορούμε να σταθούμε με ψηλά το κεφάλι στους χώρους δουλειάς μας και στις γειτονιές μας.

Φλεβάρης ’13

 

 

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις

τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές

Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ‘ναι μια πετριά

στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι

για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,

ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος-TAΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

untitled

 Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου

https://syneleysihaidari.wordpress.com/

κάθε τετάρτη στις 19:00, στο κτίριο ΝΕΛΕ (Κολοκοτρώνη 36)

Παρέμβαση στο Δρομοκαϊτειο Θεραπευτήριο

(αναδημοσίευση από Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου: http://sineleusiperisteri.blogspot.gr/ )

Τη Δευτέρα 17 Δεκέμβρη του 2012, η «Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», η «Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου», το «Δυτικό Πέρασμα – Δίκτυο Αλληλεγγύης & Αντίστασης από τον Κορυδαλλό και τις γύρω περιοχές» και η «Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Ιλίου», πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο χώρο του Δροµοκαΐτειου Θεραπευτηρίου Αθηνών.
Η παρέμβαση περιελάμβανε το κλείσιμο των ταμείων στα εξωτερικά ιατρεία, κατά τη διάρκεια της παρουσίας μας εκεί, καθώς προασπιζόμαστε τη δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους, ντόπιους και μετανάστες, χωρίς αποκλεισμούς σε εργαζόμενους, ανέργους και ανασφάλιστους. Παρά τις αντιδράσεις των εργαζομένων στα ταμεία, τα μέλη των συλλογικοτήτων παρέμειναν αμετακίνητα στην απόφασή τους να κλείσουν τα ταμεία και να εξυπηρετηθεί ο κόσμος δωρεάν, τη συγκεκριμένη μέρα. Επίσης πραγματοποιήσαμε μοίρασμα κειμένου, κολλήσαμε αφίσες και συνομιλήσαμε με εργαζομένους του νοσοκομείου, με ασθενείς και με τους συγγενείς τους. Αξιοσημείωτο ήταν ότι από την εμφάνισή μας στο χώρο του νοσοκομείου και μέχρι την αποχώρησή μας, οι σεκιουριτάδες μας ακολουθούσαν σταθερά, ενώ το μόνο που καταφέραμε με τις διαμαρτυρίες μας, ήταν τουλάχιστον να απομακρυνθούν και να μας ακολουθούν με απόσταση. Ένταση σημειώθηκε και κατά την ανάρτηση των πανό μας στην κεντρική πύλη του νοσοκομείου, όπου προσπάθησαν να μας εμποδίσουν να τα αναρτήσουμε, λέγοντάς μας ότι θα τα σκίσουν. Παρ’ όλες τις απειλές και την παρεμπόδιση, καταστήσαμε σαφές στους σεκιουριτάδες, αλλά και αργότερα στο διοικητή του νοσοκομείου, ότι όχι μόνο δεν θα αποχωρούσαμε, όπως μας ζητήθηκε, αλλά θα ολοκληρώναμε την παρέμβασή μας κάνοντας γνωστές τις θέσεις μας και καλώντας εργαζόμενους, ασθενείς και συγγενείς των ασθενών σε κοινό αγώνα με τους κατοίκους των γύρω περιοχών, προκειμένου να σταματήσουμε τη μετατροπή της παροχής υγείας σε εμπόρευμα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Δροµοκαΐτειο Θεραπευτήριο Αθηνών είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με αρκετούς εργαζόμενους του νοσοκομείου από τα πλυντήρια, τα μαγειρεία, την ιματιοθήκη, το γυμναστήριο, τα εργαστήρια αποκατάστασης, τις κλινικές και τους ξενώνες  και συμφωνήσαμε με τους περισσότερους ότι υπάρχει ανάγκη να αγωνιστούμε από κοινού, γιατί το θέμα της υγείας μας αφορά όλους. Ενημερωθήκαμε για τις συνθήκες στις οποίες εργάζονται, δεδομένου ότι ο χώρος της ψυχικής υγείας είναι ιδιαίτερος και δύσκολος και γίνεται δυσκολότερος λόγω των ελλείψεων σε υλικά, φάρμακα, προσωπικό κλπ. Συζητήσαμε επίσης για το καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας που βιώνουν αρκετοί εργαζόμενοι και για τις συνεχείς περικοπές των μισθών τους, γεγονός που υποβιβάζει την ποιότητα της ζωής τους. Επισκεφτήκαμε αρκετούς ξενώνες όπου διαμένουν ασθενείς και μιλήσαμε με τους ίδιους και με όσους συγγενείς βρίσκονταν εκεί. Η ανταπόκριση στην παρουσία μας ήταν θετική, ενώ ενημερωθήκαμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ως χρήστες. Επίσης ενημερωθήκαμε από εργαζομένους για τη βάρβαρη αντιμετώπιση εξαρτημένων ατόμων, μεταναστών και ρομά από την αστυνομία, όπου τους μεταφέρουν εκεί με χειροπέδες και χωρίς κανένα σεβασμό για την κατάστασή τους.
Με την παρέμβαση αυτή, τα μέλη των συλλογικοτήτων που συμμετείχαμε, ήρθαμε σε άμεση επαφή με ένα κομμάτι της κοινωνίας, όπου κάτω από το βάρος του «στίγματος» και της έλλειψης υπηρεσιών ψυχικής υγείας, προσπαθούν να αντεπεξέλθουν με αξιοπρέπεια στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Νιώσαμε την ανθρωπιά και τη χαρά με την οποία μας υποδέχθηκαν, ασθενείς, οι οποίοι κάποιοι από αυτούς διαμένουν στους ξενώνες του νοσοκομείου επί σειρά ετών. Κρίνουμε απαραίτητο να συνεχίσουμε τις δράσεις μας στο χώρο της υγείας και ειδικά στο «στιγματισμένο» χώρο της ψυχικής υγείας.
dsc00401pc dsc00399mk  dromokaiteio1 dromokaiteio2ygeiatelikoa3